รีวิวหนังสือ ดารัณนฤมิต
หลายรสชาติ หลายอารมณ์ ก็คงต้องมีบทไหนสักบทที่โดนใจใครสักคนแหละ
ดารัณนฤมิต
7 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ☆
รวมเรื่องราวของ “ดารัณนฤมิต” บาร์ลึกลับแห่งหนึ่งที่ถูกเล่าโดยนักเขียนสี่คน ทำให้ได้หลายรสชาติ หลายอารมณ์ในเล่มเดียว บาร์แห่งนี้มีเรื่องราวอะไรซ่อนไว้ ก็คงต้องไปติดตามกันในเล่มครับ
พล็อต/เนื้อเรื่องโดยรวมดี สนุก อ่าน ง่าย เข้าใจง่าย ไม่มีอะไรซับซ้อน ชอบความที่ถึงจะเป็นเรื่องสั้นที่เขียนโดยนักเขียนคนละคน แต่มีความเชื่อมโยงกัน ทำให้พออ่านแล้วเหมือนได้อ่านนิยายหลาย ๆ แนวในเล่มเดียว นักเขียนแต่ละคนจะมีเอกลักษณ์หรือรูปแบบการเขียนที่ชัดเจนมาก
การดำเนินเรื่องรวดเร็วเร็วมีความน่าสนใจแตกต่างกันไป อาจจะมีน่าเบื่อนิด ๆ ในบท “ประกายพรึก” ของ ”คุณประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด“ มันยาวสุด และเป็นแนวที่ชอบน้อยสุดด้วยมั้งนะ แต่โดยรวมอ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ อ่านแล้วติดมือประมาณนึงถึงมาก
การคาดเดาเนื้อหาถือว่ายากมากนะ เพราะเราไม่รู้เลยว่านักเขียนแต่ละคนจะเล่นอะไร ทำให้หลาย ๆ อย่างเกินคาดและพีคมาก โดยเฉพาะบท “แล้วเล่าคืนเฝ้าคะนึง” ของ “คุณนริศพงศ์ รักวัฒนานนท์“ พอถึงฉากนั้นผมเหวอแดกเลย คนอ่านแล้วน่าจะรู้ว่าฉา กไหน ผมไม่เคยอ่านหนังสือของเขานะ และก็จำชื่อเขาไม่ได้ด้วย แต่ตอนอ่านคิดว่าน่าจะเป็นคนที่เขียน “ด้วยรักและผุพัง” แน่ พอไปค้นหาก็เออ จริงด้วย สงสัยคงต้องต้องไปหามาอ่านแล้วแหละ เล็งไว้นานแล้ว
ส่วนบทที่พีครองลงมาคือ “บทสุดท้าย ดารัณณฤมิต ภาคกำเนิด” ของ “คุณจิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท” เปิดเรื่องมาคือเกินคาดเลย ที่อ่านมาก่อนหน้าคือไม่คิดว่าจุดเริ่มต้นของบาร์จะเป็นแบบนี้ รองลงมีอีกคือ บท “ประกายพรึก” ของ ”คุณประเสริฐศักดิ์“ แต่พอผ่านจุดนั้นไปผมกลับไม่ได้ชอบมากเท่าไหร่ ส่วนบท “ผมโยนพระเจ้าลงถังขยะอีกแล้ว” ของ “คุณกิตติศักดิ์ คงคา” อันนี้จะได้ความดราม่า ใครอินมาก ๆ ผมว่าน้ำตาไหลได้ ส่วน ”บทนำ“ ของ “คุณจิดานันท์“ อันนี้ได้ความน่าค้นหา ถือว่าเปิดเรื่องมาได้ดีมาก
โดยรวมดี อ่านง่าย เข้าใจง่าย สนุกบ้าง น่าเบื่อบ้าง แต่รวม ๆ แล้วชอบ ชอบความได้หลายรสชาติหลายอารมณ์ ได้อ่านเรื่องราวจากนักเขียนหลายคน ทำให้รู้ว่านักเขียนแต่ละคนมีแนวการเขียนแบบไหน เราน่าจะชอบงานเขียนของใคร หลังจากนนี้คงต้องไปตามอ่านงานของคุณนริศพงศ์แล้วแหละ และคงต้องไปตามอ่านงานของคุณจิดานันท์ให้มากขึ้นด้วยเช่นกัน เพราะอ่าน “สิงโตนอกคอกไปแค่เล่มเดียว
เรียงตามความชอบ : แล้วเล่าคืนเฝ้าคะนึง, บทสุดท้าย ดารัณณฤมิต ภาคกำเนิด, ผมโยนพระเจ้าลงถังขยะอีกแล้ว, บทนำ, ประกายพรึก
ผู้เขียน : จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท, นริศพงศ์ รักวัฒนานนท์, ประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด, กิตติศักดิ์ คงคา
สำนักพิมพ์ : 13357
หมวด : รวมเรื่องสั้นนวนิยายไทย
#รวมเรื่องสั้น #นิยายไทย #ดารัณนฤมิต #13357publishing #กิตติศักดิ์คงคา
ถ้ากำลังลังเลว่า “ดารัณนฤมิต” เหมาะกับใคร และควรคาดหวังอะไรจากเล่มนี้ เราว่าคีย์เวิร์ดคือ “บาร์ลึกลับ” + “รวมเรื่องสั้นที่เชื่อมกัน” ค่ะ/ครับ เสน่ห์มันอยู่ตรงที่บรรยากาศเหมือนเข้าไปนั่งในบาร์ไฟสลัว ๆ ที่มีเคาน์เตอร์ ขวดเครื่องดื่ม และความลับบางอย่างซ่อนอยู่ (โทนภาพปกนี่ช่วยตั้งอารมณ์มาก) แล้วแต่ละบทเหมือนเราเปลี่ยนที่นั่ง เปลี่ยนคนเล่า แต่ยังอยู่ในสถานที่เดียวกัน สิ่งที่อยากเสริมจากประสบการณ์อ่านคือ “วิธีอ่านให้สนุก” กับหนังสือแนวนี้ บางคนอ่านรวมเรื่องสั้นแล้วรู้สึกสะเปะสะปะ เราแนะนำให้อ่านรวดเดียวแบบไหล ๆ จะจับความเชื่อมโยงได้ง่ายขึ้น โดยเฉพาะรายละเอียดเล็ก ๆ ที่เหมือนคนเขียนแอบวางไว้ให้คนอ่านสังเกต เช่น โทนของบาร์ ตัวละครที่โผล่มาแว้บ ๆ หรืออารมณ์บางอย่างที่คล้ายกันข้ามบท แล้วพอถึงบทท้าย ๆ จะรู้สึกว่า “อ๋อ มันต่อกันแบบนี้นี่เอง” อีกอย่างที่ทำให้ “ดารัณนฤมิต” อ่านสนุกคือความคาดเดายาก เพราะผู้เขียน 4 คนมีจังหวะการเล่าคนละแบบจริง ๆ บางบทมาไว พาไปเจอจุดพีคเร็ว บางบทค่อย ๆ สะสมบรรยากาศให้ความอึดอัด/น่าค้นหา ซึ่งถ้าใครชอบความรู้สึกเหมือนดูซีรีส์รวมตอน (anthology) ที่เปลี่ยนรสชาติไปเรื่อย ๆ เล่มนี้ตอบโจทย์มาก สำหรับคนที่ค้นหาคำว่า “ดารัณนฤมิต” แล้วอยากรู้ว่าเล่มนี้ “น่าซื้อไหม” เราว่ามันเหมาะกับ 3 กลุ่มนี้: 1) คนชอบนิยายไทย/รวมเรื่องสั้นที่อ่านง่าย ไม่ซับซ้อน แต่มีลูกเล่น 2) คนชอบบรรยากาศลึกลับ ๆ แนวบาร์/สถานที่ปริศนา ที่เหมือนเป็นตัวละครหนึ่งของเรื่อง 3) คนที่อยากลองงานนักเขียนหลายคนในเล่มเดียว เพื่อไปตามอ่านเล่มเดี่ยวต่อ ถ้าจะให้ทริคก่อนซื้ออีกนิด: ลองตั้งความคาดหวังว่า “แต่ละบทอาจไม่ถูกจริตเท่ากัน” เป็นเรื่องปกติของรวมเรื่องสั้น แต่ข้อดีคือคุณจะได้บทที่โดนใจมาก ๆ อย่างน้อยหนึ่งบทแน่นอน และพอเจอบทที่ชอบ ก็ใช้เล่มนี้เป็นแผนที่ไปตามอ่านงานของนักเขียนคนนั้นต่อได้เลย สุดท้าย ใครชอบเก็บรายละเอียด แนะนำให้พลิกอ่านคำโปรยปกหลังสักรอบก่อนเริ่ม (รวมถึงข้อมูลอย่างสำนักพิมพ์ 13357 และ ISBN) แล้วค่อยกลับมาอ่านหลังจบอีกที จะได้ฟีลเหมือนกลับไปยืนหน้าบาร์เดิมอีกรอบ แต่คราวนี้เรา “รู้แล้ว” ว่าข้างในซ่อนอะไรไว้บ้าง
