การที่เราเคยผ่านความเจ็บปวดหรือประสบกับคนที่ไม่ดีมานาน มันส่งผลให้ความเชื่อใจในชีวิตลดลงมากกว่าที่คิด จึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเราถึงกลัวกับการเจอสิ่งดีดี หรือคนดีดี แม้ว่าส่วนลึกของใจจะโหยหาความสุขและความอบอุ่นจากความสัมพันธ์เหล่านั้นก็ตาม ในประสบการณ์ส่วนตัวที่ผ่านมาผมก็เคยรู้สึกเหมือนกันนะครับ ว่าของดีที่เข้ามาในชีวิตมันมักจะทำให้ใจพะว้าพะวังและระแวง ไม่มั่นใจว่าความสุขนั้นจะอยู่ไปนานแค่ไหน หรือมันอาจจะเป็นแค่ความชั่วคราวซึ่งจะพังลงในเร็ววัน สิ่งเหล่านี้ทำให้เราใช้ชีวิตแบบระวังตัวมากขึ้น กลัวการเปิดใจให้ใครง่ายๆ อย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้คือ การยอมรับความรู้สึกนี้เป็นเรื่องปกติและไม่ผิด มันคือปฏิกิริยาของใจที่เคยบอบช้ำ และการให้เวลาใจได้เยียวยามีค่ามากกว่าที่คิด ในช่วงเวลาที่เผชิญกับความสงสัยในความดีของคนรอบข้าง ลองหันมาเติมเต็มและดูแลใจตัวเองด้วยความอ่อนโยน บางครั้งการเขียนบันทึกความรู้สึก หรือพูดคุยกับคนที่เราไว้ใจได้ ก็ช่วยให้ความคิดและความรู้สึกได้ปลดปล่อยและชัดเจนขึ้น เราจะเข้าใจตัวเองมากขึ้นว่า ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ และการเปิดใจรับความสุขใหม่ๆ นั้นไม่ใช่เรื่องเลวร้าย หากเรารับมือกับความกลัวนั้นอย่างสุขุมและมีสติ สุดท้าย เรื่องราวที่เล่าความประสาทใจนี้ เป็นการสื่อสารอย่างบริสุทธิ์ใจที่สะท้อนให้เห็นว่าความรู้สึกไม่เชื่อใจหรือกลัวเปราะบางนั้น มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ทุกคนเมื่อเจอกับความสูญเสียและความผิดหวัง ถ้าเราสามารถก้าวผ่านความรู้สึกเหล่านั้นได้จะพบว่า ชีวิตยังมีความสุขและโอกาสดีๆ รออยู่เพียงแค่เราเปิดใจรับและเชื่อใจในความสัมพันธ์ใหม่ๆ มากขึ้น