จากประสบการณ์ที่ติดตามข่าวเกี่ยวกับการแข่งขันด้านเรือดำน้ำโจมตีระหว่างสหรัฐฯ และจีน พบว่าเป็นเรื่องที่สะท้อนถึงการแข่งขันเทคโนโลยีและอำนาจทางทหารที่เข้มข้นอย่างมาก โดยเฉพาะในพื้นที่เชิงยุทธศาสตร์อย่างอินโด–แปซิฟิก ที่ซึ่งความสำคัญของเรือดำน้ำโจมตีไม่เพียงแต่เรื่องจำนวนแต่รวมถึงเทคโนโลยีที่ทันสมัยและความสามารถในการปฏิบัติการในระยะไกล ได้รับรู้ว่าแม้สหรัฐฯ ตั้งเป้าเร่งการส่งมอบเรือดำน้ำชั้น Virginia ปีละ 2 ลำ แต่ติดขัดจากปัญหาห่วงโซ่อุตสาหกรรมและแรงงาน ทำให้ผลิตได้เพียงปีละ 1 ลำ นอกจากนี้ยังมีความล่าช้าในการรับมอบเรือดำน้ำ ส่งผลให้เป้าหมายทางทหารอาจจะต้องปรับเปลี่ยน ขณะที่จีนกลับสามารถเพิ่มกำลังผลิตเรือดำน้ำได้อย่างต่อเนื่องพร้อมทั้งพัฒนาให้ครอบคลุมหลายประเภท เพื่อเสริมความแข็งแกร่งของกองเรือในระยะยาว ประสบการณ์จริงทำให้เข้าใจว่าความแตกต่างของประเภทเรือดำน้ำมีผลต่อการใช้งานในเชิงยุทธศาสตร์อย่างมาก เพราะเรือดำน้ำพลังงานนิวเคลียร์ของสหรัฐฯ มีจุดเด่นเรื่องการปฏิบัติการระยะไกลและความทรงพลังในสงครามใต้น้ำ ขณะที่จีนยังต้องพัฒนาระบบและเทคโนโลยีเพื่อก้าวขึ้นสู่ระดับเดียวกัน เห็นได้ว่าสงครามใต้น้ำในภูมิภาคนี้ไม่ได้มีแค่การแข่งขันด้านจำนวนเรือเท่านั้น แต่เป็นเรื่องของการนำเทคโนโลยีและการบริหารจัดการห่วงโซ่อุปทานการผลิตเรือดำน้ำแบบครบวงจรมาเป็นตัวชี้วัดความได้เปรียบทางทหาร และสะท้อนถึงแนวโน้มการเสริมกำลังทางทะเลเพื่อควบคุมเส้นทางและผลประโยชน์ในมหาสมุทรแปซิฟิกและอินโดนีเซียอย่างต่อเนื่อง