เบสิกพระเก๊อย่าได้พลาด
#เบสิกดูพระ #พระเก๊ #เบสิกพระเก๊ #ธรรมะกับพระแท้
เอาจริงๆ พระเหรียญเก๊กระจอกมีขายมากมายให้เกลื่อนครับ
ก่อนอื่นเบสิกการดูเหรียญพระก็เหมือนของเก่าของสะสมต่างๆ ของปลอมก็จ ะนิยมทำให้ดูเก่า
แต่ความจริงแล้วการเก่าโดยธรรมชาติ จะแตกต่างจากการทำเก่าพอสมควร
ของเก่าดูยังไง?
อยากให้ลองนึกถึงภาพโต๊ะไม้สักตัวที่เก่าๆ และมีรอยแผล เราสามารถแยกแยะได้คาอนข้างไวเลยครับ ว่าอันไหนแผลเก่า อันไหนแผลใหม่
และถ้าโต๊ะเก่าจริง มันก้ควรมีทั้งแผลเก่า และใหม่ปะปนกันไป ไม่ใช่เก่าอย่างเดียวแล้วข้ามกาลเวลามาโดยไม่มีร่องรอยอะไรเลย แบบนั้นจะแปลก
พระเก๊ปัจจุบันเกิดจากการถอดพิมพ์ด้วยวัสดุคล้ายซิลิโคน หรืออีพ้อกซี่ ซึ่งจะมีลักษณะหยุ่นๆ เหมือนดินน้ำมันแต่พอแห้งแล้วจะแข็งโป๊กเลย เอาไปทำแม่พิมพ์ต่อได้
ซึ่งมองเผินๆจะเหมือนเป๊ะ เพราะถอดกันมา แต่เอาเข้าจริงรายละเอียดเล็กๆ จ่างๆจะหายไป พระเก๊เลยไม่ค่อยมีรายละเอียดโล้นๆ จึงนำมาซีางการพยายามแต่งเก่าให้ดูเ หมือนใช้
มือใหม่ก็หลีกเลี่ยงพวกเก่าๆ ดูยากๆไปก่อน
รอยผด เอาเข้าจริงการผลิตเหรียญช่วงหลังจะเป็นการเอาแผ่นโลหะมาแล้วตีด้วยแม่พิมพ์ ดังนั้นจะคมกริบๆ และรอยผดต่างๆ ไม่ควรจะมี (เก๊ตอนถอดพิมพ์อาจมีฟองอากาศเล็กๆเลยมีรอยเหมือนผด) ทีนี้เราก้ดูรูปยากกูเกิ้ลว่ารุ่นนี้ บักษณะผิวมันเป็นยังไงก้ช่วยได้แล้ว
อันสุดท้ายก็หูเหรียญ กับ ขอบๆ
ดูรูปเอาน่าจะพอเข้าใจ
บางคนไปจบที่ตัวตัดข้างๆ ก้มี ไว้คราวหน้ามาเล่าให้ฟังนะ
ถ้าคุณเพิ่งเริ่มเล่นพระเหรียญ แล้วเจอของ “เก่าๆ คลาสสิก” ราคาดีๆ ในเน็ต บอกตรงๆ ว่าช่วงแรกผมพลาดเพราะดูแค่ความเก่าอย่างเดียว พอศึกษามากขึ้นถึงรู้ว่า “เก่าแท้” กับ “ทำเก่า” มันคนละฟีล โดยเฉพาะพระเหรียญที่ถอดพิมพ์มาใหม่ๆ แล้วพยายามแต่งผิวให้ดูผ่านการใช้ 1) เช็ก “รอยถอดพิมพ์ตามขอบๆ” ก่อนเสมอ เวลาเป็นพระเก๊สายถอดพิมพ์ (ซิลิโคน/อีพ็อกซี่) มักทิ้งรอยเส้นบางๆ หรือรอยต่อแม่พิมพ์ไว้ตามขอบเหรียญ ขอบจะดูไม่เป็นธรรมชาติ เหมือนมีเสี้ยนๆ หรือเป็นคลื่นเล็กๆ ถ้ามีกล้องส่องหรือซูมรูปให้สุด จะเห็นแนวรอยที่ไล่ไปตามขอบได้ชัดขึ้น 2) รายละเอียด “หายไป” แต่เหมือนจะคม—อันนี้หลอกตา เก๊ถอดพิมพ์มองไกลๆ เหมือนเป๊ะ แต่พอดูใกล้ รายละเอียดเล็กๆ เช่น เส้นยันต์ เส้นจีวร ปลายตัวหนังสือ หรือพื้นผิวที่ควรมีมิติ จะออกแนว “โล้นๆ จางๆ” คือมีรูปทรงอยู่ แต่ความลึกและความคมแบบงานปั๊มจริงหายไป 3) ผิวผด/รูฟองอากาศบนเนื้อเหรียญ เหรียญปั๊มโลหะโดยทั่วไปจะออกคมกริบ ผิวค่อนข้างแน่น แต่เหรียญเก๊ที่ถอดพิมพ์อาจมีฟองอากาศ ทำให้เกิดจุดผดเล็กๆ หรือรูเข็มกระจาย โดยเฉพาะตามพื้นหลังและซอกลึก ถ้าเจอผิวผดแบบ “ไม่สมเหตุสมผล” ให้ระวังไว้ก่อน (แต่ต้องเทียบรุ่นแท้ด้วย เพราะบางรุ่นผิวเดิมก็มีเอกลักษณ์ต่างกัน) 4) โฟกัส “หูเหรียญ” และรูห่วง: จุดยอดฮิตของพระเก๊ หูเหรียญเป็นจุดที่ผมใช้คัดกรองเร็วมาก เพราะเก๊หลายเหรียญทำหู “เบิ้ล” หรือทำรูใหญ่ผิดปกติเพื่อซ่อนตำหนิ/รอยต่อ หรือแก้ทรงให้ดูเนียน หูแท้มักสัมพันธ์กับขอบและผิวโดยรวม ดูเป็นชิ้นเดียวกันมากกว่า ไม่ใช่เหมือนเติม/โปะเพิ่ม 5) ระวังกับดัก “เลขสวย + ราคาหลักหมื่น” คำว่า “พระราคาหลักหมื่น” หรือ “พระเหรียญนิยม ราคาสูง” ทำให้หลายคนรีบตัดสินใจ แต่ของเก๊มักใช้เลขสวย/คำบรรยายแรงๆ มาช่วยขาย วิธีที่ผมทำคือ ขอรูปชัดทุกมุม (หน้า-หลัง-ขอบ-หูเหรียญ) และขอรูปเทียบแสงหลายองศา ถ้าคนขายให้ไม่ครบหรือรีบปิดการขาย ให้ถอยก่อน 6) ถ้าอยากรู้รุ่น “ราคาสูง/แพงที่สุดในประเทศไทย” ให้เริ่มจากการเทียบข้อมูลก่อน ประเด็นพระราคาแพงมากๆ มักขึ้นกับ “ความนิยม + สภาพ + ความแท้ที่ยอมรับได้” ดังนั้นก่อนสนใจราคา ให้เริ่มจากเทียบตำหนิแม่พิมพ์และผิวกับแหล่งอ้างอิงหลายที่ และถ้าเป็นมือใหม่ แนะนำหลีกเลี่ยงเหรียญเก่าเก๊ง่ายๆ ไปก่อน เลือกรุ่นที่มีภาพเทียบเยอะๆ จะปลอดภัยกว่า สรุปสั้นๆ: ผมจะไล่ดู รอยถอดพิมพ์ตามขอบๆ → รายละเอียดจางหาย → ผิวผด/ฟองอากาศ → หูเหรียญเบิ้ล/รูใหญ่ → แล้วค่อยไปดูเรื่องราคาและความนิยม ทีละขั้น จะช่วยลดโอกาสเจอ “เก๊กระจอก” ได้เยอะมากครับ
รู ทำไมกลายเป็นรูป !!