จากประสบการณ์ส่วนตัว ในการดูแลผู้ป่วยโควิด-19 ที่มีโรคประจำตัว เช่น เบาหวานและความดันโลหิตสูง จะพบว่าการเฝ้าระวังและประเมินอาการอย่างใกล้ชิดเป็นสิ่งจำเป็นมาก เพราะผู้ป่วยกลุ่มนี้มักมีความเสี่ยงสูงในการเกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น ปอดอักเสบรุนแรง ทำให้ระบบหายใจล้มเหลวได้ง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในผู้ป่วยที่มีอาการเหนื่อยหอบมากขึ้น หายใจลำบาก จำเป็นต้องติดตามพารามิเตอร์สำคัญ เช่น ออกซิเจนในเลือด อัตราการหายใจ และชีพจรอย่างสม่ำเสมอ รวมถึงการใช้เครื่องช่วยหายใจหรือออกซิเจนกระตุ้นในปริมาณที่เหมาะสม เช่น แมสก์ออกซิเจน 8 ลิตรต่อนาที เพื่อช่วยบรรเทาอาการหายใจลำบาก นอกจากนี้ การจัดท่านอนให้นอนศีรษะสูงประมาณ 30-45 องศา ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการขยายตัวของปอดและลดภาระการทำงานของกล้ามเนื้อช่วยหายใจ รวมถึงการจัดการสิ่งแวดล้อมให้เงียบสงบและให้ผู้ป่วยได้พักผ่อนเพียงพอ จะช่วยส่งเสริมการฟื้นฟูของปอดและร่างกายโดยรวม การติดตามสัญญาณชีพทุก 1-4 ชั่วโมง เช่น อุณหภูมิ ชีพจร ความดันโลหิต และระดับออกซิเจนในเลือด เป็นสิ่งสำคัญในการประเมินความรุนแรงของโรคและปรับแผนการรักษาได้ทันเวลา รวมถึงการระวังภาวะไซยาโนซิส (สีปากหรือนิ้วมือเขียวคล้ำ) ซึ่งเป็นสัญญาณของการขาดออกซิเจนรุนแรง ในกรณีที่ผู้ป่วยมีไข้สูง ความเหนื่อยล้า และอาการของปอดอักเสบ ควรให้ยาลดไข้ตามข้อบ่งชี้ พร้อมทั้งสังเกตอาการชักหรืออาการแทรกซ้อนอื่นๆ เพื่อป้องกันภาวะรุนแรงมากขึ้น การให้ความรู้แก่ผู้ป่วยและครอบครัวเกี่ยวกับอาการที่ต้องสังเกตและการปฏิบัติตนที่ถูกวิธี รวมถึงการติดตามอาการอย่างใกล้ชิดหลังจากกลับบ้าน ก็เป็นส่วนหนึ่งของการดูแลที่มีประสิทธิภาพ ด้วยการดูแลและติดตามอย่างเหมาะสม จะช่วยลดความเสี่ยงของภาวะแทรกซ้อนและเพิ่มโอกาสฟื้นฟูสุขภาพของผู้ป่วยโควิด-19 ที่มีโรคประจำตัวให้ดียิ่งขึ้น