หลายครั้งในชีวิต เราอาจรู้สึกเหมือนไม่มีตัวตน ราวกับถูกมองข้ามหรือไม่มีใครสังเกตเห็น นั่นเป็นความรู้สึกที่ค่อนข้างเจ็บปวด ทว่าก็เป็นเรื่องปกติที่มนุษย์ทุกคนเคยผ่านพ้นและต้องเคยรู้สึกแบบนี้ไม่มากก็น้อย จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยเจอสถานการณ์ที่รู้สึกว่าไร้ค่า หรือเหมือนไม่มีใครสนใจ ไม่ว่าจะเป็นในครอบครัว หรือที่ทำงาน ช่วงเวลานั้นทำให้ผมต้องกลับมาทบทวนว่าความหมายของตัวตนของผมอยู่ที่ไหน และเราจะเติมเต็มความรู้สึกนั้นได้อย่างไร สิ่งหนึ่งที่ช่วยได้คือการเปิดใจคุยกับคนที่เราไว้ใจ หรือหาทางแสดงตัวตนผ่านการทำกิจกรรมที่เรารัก เช่น การเขียนบันทึกเล่าเรื่อง หรือการเข้าร่วมกลุ่มสังคมที่มีความสนใจเหมือนกัน เพราะมันจะทำให้เรารู้สึกว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ไม่ได้อยู่คนเดียว นอกจากนี้ การเข้าใจและยอมรับความรู้สึกของตัวเองก็เป็นกุญแจที่สำคัญ การที่บางครั้งเรารู้สึกเหมือนไม่มีตัวตนอาจเป็นสัญญาณให้เราหันมาใส่ใจสุขภาพจิตใจของเรามากขึ้น สุดท้ายนี้ การแชร์ความรู้สึกและเรื่องราวจากใจ เช่นในบทความของ #ผู้ใหญ่บ้านบอย ช่วยให้ผู้คนที่กำลังผ่านช่วงเวลาลำบากหรือรู้สึกโดดเดี่ยวได้เห็นว่าพวกเขาไม่ได้อยู่คนเดียว และยังมีความหวังที่จะผ่านพ้นความรู้สึกนี้ไปได้ด้วยกัน