หลายครั้งในชีวิตเราต่างเจอเรื่องราวที่ยากจะพูดออกมา หรือแม้แต่กับคนที่เราไว้ใจที่สุด ก็ยังเลือกที่จะเก็บมันไว้ในใจ เพราะกลัวความอ่อนแอ กลัวคำตัดสิน หรือไม่อยากทำให้คนอื่นเป็นห่วง แต่ในบางครั้ง การเก็บเรื่องราวเหล่านั้นไว้เพียงลำพัง อาจทำให้ความรู้สึกลึกๆ ในใจหนักหน่วงและท่วมท้นจนสุดท้ายก็แสดงออกมาทางน้ำตา ผมเองก็เคยผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนมีเสียงเงียบในใจที่ไม่มีใครได้ยิน น้ำตาในหลายๆ ครั้งจึงกลายเป็นตัวแทนของความเจ็บปวด และการระบายความรู้สึกออกมาอย่างแท้จริง ถึงแม้จะดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับคนอื่น แต่มันคือเรื่องใหญ่สำหรับเรา สิ่งที่สำคัญคือการยอมรับและให้เวลากับตัวเองในการรู้สึก ไม่ต้องรีบเก็บความรู้สึกนั้นไว้ให้หนักเกินไป ผมแนะนำว่าเมื่อรู้สึกแบบนี้ ลองหาคนที่เป็นมิตรไว้พูดคุยบ้าง หรือจะแค่เขียนบันทึกความรู้สึกก็ช่วยได้มาก เพราะท้ายที่สุดแล้ว การรับฟังและเห็นใจตัวเองเป็นสิ่งที่ช่วยสร้างพลังใจใหม่ๆ ให้เราเดินหน้าต่อไปได้ แม้กับเรื่องร้ายที่สุดที่เราไม่เคยบอกใคร น้ำตาคือภาษาของหัวใจที่สอนให้เราได้หยุด ฟัง และรักตัวเองมากขึ้น