จากคำพูดของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ คุณวราวุธ ศิลปอาชา ทำให้ผมได้เข้าใจมุมมองใหม่เกี่ยวกับการให้เงินขอทาน ว่าแท้จริงแล้วการให้เงินโดยตรงนั้นอาจไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ และบางครั้งยังเสี่ยงสนับสนุนการกระทำผิดกฎหมายได้อีกด้วย ผมเคยพบว่าขอทานหลายรายในพื้นที่ท่องเที่ยว เช่น กรุงเทพฯ เชียงใหม่ ภูเก็ต และชลบุรี ดูเหมือนไม่ได้ขัดสนอย่างที่คิด หลายคนมีเงินสะสมมากกว่าคนที่บริจาคเสียอีก สิ่งนี้ทำให้เกิดคำถามว่าเราควรช่วยเหลืออย่างไรให้ถูกวิธีและเกิดผลดีจริงๆ ประสบการณ์ของผมแนะนำให้ใช้กลไกอย่างศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง ที่มีระบบจัดหางานและพัฒนาทักษะอาชีพ ช่วยให้คนไร้ที่พึ่งสามารถพึ่งพาตัวเองได้ในระยะยาว แต่ก็เข้าใจได้ว่าไม่ใช่ทุกคนจะยินยอมรับความช่วยเหลือแบบนี้ จึงเป็นเรื่องสำคัญที่ประชาชนทั่วไปต้องไม่ใช้ความสงสารเป็นข้ออ้างในการให้เงินทันที ต้องมีความเข้าใจและตระหนักถึงปัญหาที่แท้จริง โดยส่วนตัวผมคิดว่าเราน่าจะส่งเสริมการให้ความช่วยเหลือในรูปแบบที่ยั่งยืน เช่น การบริจาคผ่านองค์กรที่เชื่อถือได้หรือเข้าร่วมกิจกรรมสังคมที่สนับสนุนการพัฒนาชุมชนในระยะยาว ซึ่งนอกจากจะช่วยสังคมได้จริง ๆ แล้วยังช่วยลดปัญหาการเลี้ยงดูผิดทางของขอทานได้อย่างมีประสิทธิภาพ