จากเหตุการณ์ความขัดแย้งเรื่องชายแดนระหว่างไทยและกัมพูชาในครั้งนี้ ทำให้ผมได้นึกย้อนกลับถึงประวัติศาสตร์และการเมืองระหว่างประเทศที่มีผลต่อการร่างแผนที่และการจัดการเขตแดนด้วยตัวเอง โดยเฉพาะสนธิสัญญาฝรั่งเศส-สยามที่ลงนามเมื่อปี 2450 ที่มีความสำคัญอย่างมากในการกำหนดแนวเขตแดนในภูมิภาคนี้ ประเด็นเรื่องแผนที่ที่ไทยทำเองแต่กัมพูชาไม่รับรองนั้นสะท้อนถึงความซับซ้อนทางกฎหมายและการตีความประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกัน ซึ่งเป็นเรื่องที่หลายๆ ประเทศเคยเผชิญหน้าในเรื่องการเขตแดน นอกจากนี้ การยึดเกณฑ์จากคำพิพากษาศาลโลกปี 2505 ก็ยิ่งทำให้เกิดความมั่นใจในมุมของกัมพูชา ดังนั้น ผมเห็นว่าการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งเชิงเขตแดนนี้จำเป็นต้องมีการเจรจาทางการทูตที่เปิดกว้างและยืดหยุ่น ทั้งยังต้องอ้างอิงตามกฎหมายระหว่างประเทศและข้อผูกพันที่ได้ตกลงไว้ก่อนหน้านี้ เช่น MoU ปี 2543 เพื่อสร้างความมั่นใจและหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิดในอนาคต จากประสบการณ์ส่วนตัวในการติดตามข่าวสารและศึกษาความเป็นไปของความขัดแย้งนี้ ผมเห็นความสำคัญของการมีข้อมูลที่ครบถ้วนและโปร่งใสจากทั้งสองฝ่ายเพื่อนำไปสู่การแก้ไขปัญหาที่สงบและยั่งยืนมากกว่าเพียงการยึดติดกับเอกสารหรือแผนที่เพียงอย่างเดียว