ในยุคที่โครงสร้างประชากรของประเทศไทยกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว การขยายอายุเกษียณข้าราชการพลเรือนเป็น 65 ปี จึงเป็นเรื่องที่ได้รับการพิจารณาอย่างจริงจัง เพื่อให้สอดคล้องกับสภาพสังคมและเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงไป โดยปัจจัยสำคัญที่ทำให้ต้องมีการศึกษาเรื่องนี้คือการที่ประชากรสูงอายุในประเทศมีจำนวนมากขึ้น ส่งผลให้แรงงานภายในระบบข้าราชการลดลงและมีความจำเป็นที่จะต้องรักษาผู้ที่มีประสบการณ์ให้ทำงานได้นานขึ้น ขณะเดียวกันก็ต้องพิจารณาเรื่องของงบประมาณจ่ายเงินบำนาญและสิทธิประโยชน์ต่างๆ เพื่อไม่ให้เกิดภาระทางการเงินแก่รัฐบาลมากเกินไป อีกทั้งยังต้องคิดถึงโอกาสของคนรุ่นใหม่ที่จะเข้ามาทำงานในระบบราชการ ที่หากขยายอายุเกษียณมากขึ้นอาจทำให้ตำแหน่งงานมีจำกัดและลดจำนวนลง นั่นหมายความว่าต้องมีการวางแผนบริหารกำลังคนในระบบราชการอย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อบาลานซ์ระหว่างการใช้ทรัพยากรมนุษย์ในแต่ละช่วงวัยให้เกิดความสมดุล ทั้งนี้ ในรัฐบาลชุดปัจจุบันมีความตั้งใจที่จะสรุปเรื่องนี้ให้ชัดเจนและประกาศใช้ให้เร็วที่สุด เพื่อสร้างความมั่นใจในเรื่องนโยบายทรัพยากรบุคคลของข้าราชการในอนาคต ผู้ที่เกี่ยวข้องอย่างสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.) จึงดำเนินการวิจัยและรวบรวมข้อมูลอย่างละเอียดถึงผลกระทบในหลายมิติ รวมถึงการรับฟังความคิดเห็นจากหลายฝ่าย ทั้งข้าราชการเอง ภาครัฐ และภาคประชาชน เพื่อให้การกำหนดนโยบายขยายอายุเกษียณนั้นตอบโจทย์ทั้งประสิทธิภาพการทำงานและความยั่งยืนของระบบราชการไทยอย่างแท้จริง ดังนั้นการขยายอายุเกษียณจาก 60 ปี ไปเป็น 65 ปี จึงเป็นการปรับตัวเพื่อตอบสนองต่อความเปลี่ยนแปลงทางประชากร และสร้างสมดุลระหว่างสิทธิของข้าราชการปัจจุบันกับโอกาสของคนรุ่นใหม่ในอนาคต โดยยืนยันว่าข่าวลือเกี่ยวกับการขยายอายุเกษียณไปถึง 70 ปี ไม่มีความเป็นจริง และจะไม่มีการดำเนินการในทิศทางนั้น ซึ่งข้อมูลนี้ช่วยลดความสับสนและสร้างความชัดเจนสำหรับผู้ที่เกี่ยวข้องทุกฝ่าย