จากประสบการณ์ส่วนตัวและการติดตามสถานการณ์ล่าสุด พบว่าปัญหาสุขภาพจิตในเด็กและเยาวชนไทยได้รับผลกระทบอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่ผ่านมาที่เกิดเหตุการณ์รุนแรงหลายครั้งในโรงเรียน โดยข้อเสนอสู่การแก้ไขวิกฤตนี้ เช่น การฝึกซ้อมแผนเผชิญเหตุเป็นประจำ จะช่วยให้เด็กและครูมีความพร้อมเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ฉุกเฉิน ทำให้ลดความวิตกกังวลและเพิ่มความมั่นใจในการอยู่รอด การเน้นลงโทษวินัยเชิงบวกและสอนความเห็นอกเห็นใจ (Empathy) ถือเป็นหัวใจสำคัญในการสร้างวัฒนธรรมที่ไม่ใช้ความรุนแรงและลดปัญหาบูลลี่ในโรงเรียน โดยการปลูกฝังความเข้าใจและความร่วมมือระหว่างผู้เรียนซึ่งกันและกันจะช่วยสร้างบรรยากาศปลอดภัยและเอื้ออาทร อีกทั้งการเสริมระบบคู่สายช่วยเหลือที่สามารถเข้าถึงบริการด้านจิตวิทยาในชุมชน จะทำให้กลุ่มเสี่ยงได้รับการติดตามและช่วยเหลือทันเวลา ไม่ปล่อยให้เด็กเยาวชนต้องเผชิญความเครียดและความรู้สึกโดดเดี่ยวเพียงลำพัง ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาความรุนแรงและสุขภาพจิตที่เลวร้ายกว่าเดิม การผสานความร่วมมือระหว่างโรงเรียน ชุมชน และหน่วยงานรัฐอย่าง สพฐ. จะเป็นการสร้างระบบสนับสนุนที่แข็งแกร่ง ส่งเสริมความปลอดภัยทางใจควบคู่กับความปลอดภัยทางกายภาพในโรงเรียน รวมถึงการบ่มเพาะสังคมที่ไม่ใช้ความรุนแรง ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญในการพัฒนาเด็กให้เติบโตเป็นบุคคลที่มีคุณภาพและมีจิตใจเมตตาต่อผู้อื่น