การเปลี่ยนผ่านจากการเป็นผู้ตามสู่การเป็นผู้นำด้านนวัตกรรมของไทย ถือเป็นก้าวสำคัญที่ทุกภาคส่วนควรร่วมมือกันอย่างใกล้ชิด ในบทบาทผู้ที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับวงการศึกษาและนวัตกรรม ผมได้เห็นความสำคัญของการพัฒนาผู้นำรุ่นใหม่ที่มีมุมมองเชิงระบบ (System Thinking) มากกว่าการคิดแก้ไขปัญหาเดี่ยวๆ แบบ Design Thinking เพราะการจัดการกับปัญหาในระดับรากฐานจะต้องอาศัยการวางแผนและประสานงานระหว่างหน่วยงานต่างๆ เพื่อให้เกิดผลอย่างยั่งยืน ตัวอย่างเช่น ในด้านสุขภาพและการแพทย์ หากผู้นำมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลก็สามารถเชื่อมโยงนวัตกรรมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเทคโนโลยีดิจิทัล ปัญญาประดิษฐ์ หรือเทคโนโลยีชีวภาพเข้ากับนโยบายสาธารณะที่เหมาะสม ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพและขยายผลให้กับระบบบริการสาธารณสุขของไทย สำหรับผู้นำรุ่นใหม่ที่อยากจะมีส่วนร่วมในการพลิกโฉมประเทศ ควรเน้นการเรียนรู้แบบต่อเนื่อง ฝึกฝนความคิดเชิงวิเคราะห์ และเปิดใจกว้างยอมรับนวัตกรรมใหม่ๆ ที่สอดคล้องกับบริบทของไทย ไม่เพียงแต่แค่ติดตามเทคโนโลยีจากต่างชาติ แต่ต้องกล้าที่จะพัฒนาและเป็นผู้กำหนดทิศทางเอง จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงนี้จะเกิดขึ้นได้จริง หากผู้นำทุกภาคส่วนเข้าใจบทบาทหน้าที่ของตน และมีความตั้งใจสร้างสรรค์นวัตกรรมที่ตอบโจทย์ทั้งในระดับชุมชนและระดับประเทศอย่างลงตัว นี่เป็นกุญแจสำคัญในการผลักดันประเทศไทยไปข้างหน้าในยุคแห่งการแข่งขันและโอกาสระดับโลก