จากประสบการณ์ส่วนตัวที่เคยทำงานเกี่ยวกับการศึกษาและการช่วยเหลือนักเรียนในชุมชน พบว่าปัญหานักเรียนลาออกจากโรงเรียนมักมีสาเหตุสำคัญจากปัญหาทางการเงินและขาดโอกาสเข้าถึงสวัสดิการที่จำเป็น เช่น บัตรสวัสดิการแห่งรัฐ ซึ่งส่งผลโดยตรงต่อความต่อเนื่องในการเรียนรู้ของเด็กและเยาวชน การที่กระทรวงศึกษาธิการมีนโยบายเร่งสำรวจและหาทางช่วยเหลือนักเรียนกลุ่มนี้จึงเป็นเรื่องที่สำคัญมาก เพราะถ้านักเรียนต้องหลุดออกจากระบบการศึกษาไป ก็จะส่งผลกระทบทั้งต่อบุคคลและสังคมในระยะยาว เช่น โอกาสในการหางานทำและคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นลดลง นอกจากนี้ยังเห็นว่าการสนับสนุนไม่ควรมุ่งเพียงแค่การให้สิทธิ์ผ่านบัตรสวัสดิการอย่างเดียว แต่ควรมีมาตรการเพิ่มเติม เช่น การให้ทุนการศึกษาเอง การจัดกิจกรรมพัฒนาศักยภาพ หรือการจัดเตรียมสภาพแวดล้อมการเรียนที่เหมาะสม เพื่อช่วยให้นักเรียนทุกคนได้รับโอกาสและกำลังใจในการเรียนต่อ แม้ในสถานการณ์ที่ครอบครัวมีภาระทางเศรษฐกิจยากลำบาก การส่งเสริมการเรียนรู้ในลักษณะนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยลดอัตราการลาออกเรียนแต่ยังส่งเสริมความเสมอภาคทางการศึกษา ทำให้นักเรียนรู้สึกว่าตนเองไม่ได้ถูกทิ้งไว้ข้างหลังและยังได้รับการดูแลช่วยเหลืออย่างจริงจังจากหน่วยงานรัฐ ในฐานะที่มีประสบการณ์ร่วมกับเด็กกลุ่มนี้จึงอยากสนับสนุนให้ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องร่วมมือกันสร้างระบบช่วยเหลือที่ครอบคลุม เพื่อสร้างอนาคตที่ดีให้กับเยาวชนและสังคมไทยโดยรวม