ประสบการณ์จากคนรอบตัวและความเข้าใจส่วนตัวของผม พบว่าการติดเหล้าไม่ใช่แค่เรื่องของการเสียเงินรักษาเท่านั้น แต่ยังส่งผลกระทบทางสังคมและครอบครัวอย่างมาก คนที่ติดเหล้าหลายคนมักมีพฤติกรรมย้อนกลับไปกลับมากับการดื่ม แม้ว่าจะเข้ารับการรักษาหรือฟื้นฟูก็ตาม จากที่ได้เจอผู้ป่วยในโรงพยาบาล พบว่าบางคนที่ถูกจัดว่าเป็น "ขี้เหล้า" ต้องเจอกับความยากลำบากในการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม เพราะอาการขาดเหล้า เช่น มือสั่น อาการคลื่นไส้ ใจสั่น หรือถึงขั้นมีอาการชักและประสาทหลอนทำให้เกิดความลำบากในการฟื้นฟู นอกจากนี้ ระบบสาธารณสุขเองก็ต้องแบกรับภาระมากขึ้นจากผู้ป่วยกลุ่มนี้ เช่น การใช้โลหิตในการรักษาผู้ป่วยที่อาจมีภาวะแทรกซ้อนสูง ซึ่งต้องรอรับโลหิตจำนวนมากและใช้เวลานานก่อนจะสามารถบริจาคโลหิตอีกครั้งได้ ทำให้ทรัพยากรทางการแพทย์ถูกใช้อย่างหนัก ส่วนตัวผมเห็นว่าการคิดค่ารักษาควรพิจารณาเป็นกรณีไป เพื่อให้เกิดแรงจูงใจในการรับผิดชอบตัวเองร่วมกับการได้รับการสนับสนุนทางจิตใจและสังคมจากหมอและครอบครัว การรักษาที่ดีควรรวมถึงให้ความรู้เรื่องผลเสียของการดื่มเหล้าและช่วยวางแผนชีวิตใหม่เพื่อเลี่ยงกลับไปดื่มซ้ำอีก ท้ายที่สุด ความเข้าใจและการสนับสนุนอย่างจริงใจจากสังคมจะเป็นส่วนช่วยสำคัญมากกว่าการลงโทษ แทนที่จะมองว่าคนติดเหล้าควรถูกจำกัดสิทธิในการรักษา ความเห็นส่วนตัวคือทุกคนสมควรได้รับโอกาสและการช่วยเหลืออย่างเท่าเทียมกัน เพื่อให้กลับมาใช้ชีวิตที่ดีและมีคุณภาพมากขึ้น