เรียนซ้ำชั้น,เด็กหลังห้อง,เรียนแค่ผ่านแต่ทำงาน UN

#เรื่องพีค เป็นเรื่องหนึ่งที่เหมือนฝันจากเด็กนักเรียนักเรียนเกเรคนหนึ่งแบบว่าแค่ ม.ต้นเราเรียน 4 ปี.กับอีก 5 โรงเรียน.ผลการเรียนแค่ผ่านเกรด 2 ก็บุญหัวแล้ว.จนมึความคิดว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปอนาคต้ราจะเป็นอย่างไรเพราะไม่มีใครบังคับเราได้.."โรงเรียนทหาร"...ผุดขึ้นในสมองแล้วพาเท้าเดินไปสอบนักเรียนนายสิบจนสำเร็จการศึกษาและรับราชการซึ่งสังคมทหารก็พาตัวเองไปเจอกับสุราแบบพี่น้องหมู่จ่าชนิดเหลืองไม่มาเขียวไม่หลับ(พระไม่บิณฑบาททหารก็ไม่กลับ)..ตัวเองทำงานในหน้าที่เจ้าหน้าที่รวบรวมข่าวสาร.ภาษาชาวบ้านเรียกว่าสายลับ,ตำรวจเรียกสายสืบ.มีผลงานเป็นที่ประจักษ์ก็หลายเรื่องจนได้เป็นจ่า..อยู่มาจู่ๆเปลี่ยนนายใหม่ซึ่งชอบหาเรื่องเราตั้งแต่เป็นสิบเอกพอมาเป็นนายเราก็แดกจนแทบกระโดดTeep วันละหลายครั้งบอกผมยาวบ้างหล่ะไม่แต่งเครื่องแบบบ้างหล่ะ(ใครเคยเห็นตำรวจสายสืบผมเกรียนแต่งเครื่องแบบทำงานมั้ย)..เอาว่าเค้าหาเรื่องเราจนรู้ถึงรุ่นพี่แผนกอื่นซึ่งเรากำลังฟาเรื่องย้ายหน่วย..วันหนึ่งก็มีเอกสารลับมาจากองทัพบก.".เรื่องรับสมัครกำลังพลเป็นตัวแทนประเทศไทยไปปฏิบัติงานในกองกำลังรักษาความปลอดภัยแห่งสหประชาชาติในประเทศอิรัก.(ช่วงสงครามอ่าวเปอร์เซีย)..ด้วยความเกลียกเจ้านายเลยคุยกับจ่ารุ่นพี่ว่าจะสมัครไปอย่างน้อยอู้งานได้ 4 วันตั้งแต่สอบข้อเขียน,Test สมรรถภาพร่างกาย,ตรวจโรคและสัมภาษณ์..ที่บอกว่าอยากอู้งานเพราะรู้ว่าตัวเองคงสอบไม่ผ่านแน่เพราะการสอบเป็นภาษาอังกฤษล้วน..กับเด็กที่ผลการเรียนเกรด 2 อย่างเรา.แต่ก็แอบติวตัวเองนิดหน่อยสองสามวันโดยมีแฟนเก่งอังกฤษคอยช่วย.หนึ่งวันก่อนสอบได้อ่านการทำนายดวงในนิตยสารที่แฟนอ่านบอกดวง้ราจะได้เดินทางไกล,ได้เงินเยอะ,พบเพื่อนต่างชาติมากมาย,แต่ก็จะมีอันตรายเฉียดตาย..อ่านแล้วก็นึกถึงเรื่องสอบไปอิรักรุ่งขึ้นแต่ก็ขำในใจว่าภาษาอังกฤษแบบงูๆปลาๆจะผ่านมั้ย..รุ่งขึ้นไปสอบแบบมึนๆ..ผลการสอบผ่านแบบเจ้าตัวยังงง.แล้วรอบ 2,3,4.ก็ตามมาอย่างรวดเร็วรวมทั้งการฝึกแบบเร่งรัด2 สัปดาห์เพราะพวกดราจบร่ม,จู่โจม,หลักสูตรพิเศษมาหมดแล้ว..จนถึงวันรายงานตัวที่กระทรวงกลาโหมเพราะกำลังพลทั้งหมดมี Seal,Commando,และรบพิเศษรวมกัน 50 คนซึ่งวันเวลาเตรียมตัวเดินทางเร็วมากตั้งแต่ทำ Passports.ปฐมนิเทศจนถึงเดินทางไปรายงานตัวที่เจนีวา.ปฐมนิเทศกับเจ้าหน้าที่ UN.จนวันเวลาหมุนไปเท่าไหร่แทบจำไม่ได้มึนๆงงๆมารู้ตัวอีกที่ตอนเครื่องบินเลี้ยวเอียงลำตัวจะลงสนามบินที่แบกแดในอิรัก..จนพูดกับตัวเองว่าเราฝันไปมั้ยนี้...คำทำนายในนิตสารฉบับนั้นกำลังเริ่มเป็นจริงแล้วใช่มั้ย..กับคำว่าพบเพื่อนผู้คนมากมายคือการได้ทำงานในภารกิจนี้มีชาติที่ร่วมภารกิจ 13 ประเทศ,จะมีเงิน.เบี้ยเลี้ยง UN จ่ายวันละ 190 USD/DAY..เท่ากับเงินเดือนจ่าของเราที่ประเทศไทย..สุดท้ายอันตรายเฉียดตาย..เอาว่ะมาถึงแล้วต้องสู้เอาตัวรอดให้ได้ท่องไว้ไว้ในใจ..เวลา 1 ปีชีวิตทหารไทยในสนามรบของคนอื่นเรียกว่ามีโหดมันฮาสยองขวัญครบรส..เรื่องไม่คาดคิดในเรื่องนี้มันคือเด็กหลังห้องอย่างเรามีปัญญาสอบไปนอกได้ด้วย...