ความรัก ความงาม
“ฉันไปเจอเธอคนนั้นมาด้วยนะ” ฉันเอ่ยปากบอกเล่ากับรุ่นพี่ออกไป เรานั่งข้างกัน คืนดึกสงัด ไม่มีชา มีเพียงแค่คนสองคนที่กำลังยืนมองท้องฟ้าที่บนนั้นกำลังมีไฟของเครื่องบินกำลังบินผ่านหน้าไปอย่างช้า ๆ
“แล้วแกเป็นยังไงบ้างละ” รุ่นพี่ถามกลับ แต่ตายังคงจดจ้องไปยังท้องฟ้าที่มืดทมึนเทานั่น
“ความรู้สึกของฉันน่ะหรอ หรือว่าอากัปกิริยาที่ฉันนั้นมีต่อหล ่อน” ฉันเอ่ยถามกลับเพื่อความแน่ใจว่าอีกคนถามไม่ผิด และฉันก็กำลังตั้งใจที่จะตอบ
“ทั้งสอง” รุ่นพี่เอ่ยปาก หากแต่ก็ยังไม่หันมาสนใจคู่สนทนาอย่างฉัน
”ถ้าความรู้สึก ฉันดีใจที่ได้เจอหล่อนอีกครั้ง ฉันได้ลอบสังเกตแววตา และทั่วทั้งใบหน้านั้น รวมทั้งอากัปกิริยาต่างๆ ของหล่อนได้อย่างเต็มตาบ้างและไม่เต็มตาบ้าง ฉันแค่รู้สึกว่า ฉันเข้าไม่ถึงหล่อน นัยตานั่น ฉันไม่เห็นอะไรอยู่ในนั้นเลย ส่วนความรู้สึกฉัน ฉันลอบสังเกตมันอยู่สักพัก ฉันไม่เห็นอะไรที่ซ่อนอยู่ในนั้น มันมีแต่ความนิ่ง ๆ ประหม่าบ้างแต่ไม่มาก ฉันไม่ได้ทำตัวไม่ถูกอีกต่อไปแล้วล่ะ ฉันก็แค่รู้สึกดีใจ และได้ใช้เวลาในสักช่วงเวลาหนึ่งที่ได้ลอบมองหล่อนและสัมผัสถึงความเป็นหล่อน อาจจะไม่ทั้งหมด แต่ฉันคิดว่า สำหรับฉันมันเพียงพอแล้ว มันเ พียงพอแล้วล่ะ ฉันว่ามันดีมากๆ แล้วนะ สำหรับฉันเองน่ะ แต่สำหรับหล่อนฉันไม่รู้อะไรเลย และก็ยังคงไม่รู้อย่างเช่นเดิม ฉันรู้เพียงอย่างเดียวที่ว่า…
‘หล่อนไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันเลยสักนิด’ แค่นั้นเลยที่ฉันเองได้รับและรู้มา แต่มันดีมากๆ แล้วล่ะ มันดีมาก ๆ แล้วในแบบที่มันเป็น ฉันแค่รู้สึกยินดีที่ได้เจอหล่อนอีครั้งเท่านั้นเอง
อ่อ อีกอย่างนะ หล่อนยังน่ารักสำหรับฉันเสมอล่ะ แต่ครั้งนี้หล่อนน่ารักในแบบของหล่อนมาก ๆ ไม่ต้องแต่งแต้มจนดูหวือหวา มันก็ดูเป็นธรรมชาติที่ลงตัวในแบบของหล่อนล่ะ หล่อนก็น่ารักในแบบของหล่อน น่ารักแบบสบายตาดีน่ะ”
พูดจบฉันก็เผลอยิ้มให้กับดาวดวงหนึ่งที่กำลังเปร่งประกายอยู่ที่บนท้องฟ้านั่น และเผลอนึกคิดในใจไปคนเดียวว่า
“มันก็สวยของมันอ ยู่อย่างนั้น มันสวยในแบบของมันโดยไม่สนว่าใครจะมองมันยังไง แต่สำหรับฉัน มันสวยเสมอที่ได้มอง ฉันแค่อยากให้มันสวยสว่างสดใสในแบบนั้นในที่ของมัน เป็นในแบบที่มันเป็นนั่นแหละ…สวย แล้ว”
สวยในแบบของคุณนั่นแหละ สวยแล้ว
ฉันเผลอชมดาวไปสักพัก เสียงหึในลำคอของรุ่นพี่ที่ยืนข้างกันก็ดังขึ้นพอให้ได้ยินกันสองคน
“ดีแล้ว มันก็เป็นแบบนี้แหละ ปล่อยให้มันสวยในแบบของมันเถอะ” รุ่นพี่หยุดคำพูดลง พร้อมกับสบมองไปยังดาวดวงนั้นดั่งเช่นเดียวกันกับฉัน
“…”
“แกจำท่อนหนึ่งของเพลง ’พี่บอย อิมเมจิ้น‘ ได้ไหม”
“อืม จำได้สิ” ฉันจำได้ จำมันได้ดีเลยล่ะ ท่อนนั้น แล้วฉันก็เผลอยิ้มอย่างสุขใจ
แล้วเราสองคนก็พูดขึ้นพร้อมกัน
“…เหมือนอ ย่างกับคุณที่สวยได้อย่างนั้น เพราะมีฉันมองอยู่…”
ถ้าหากมีโอกาสได้กลับไปเยือนเชียงใหม่อีกครั้ง ฉันตั้งใจจะพาตัวเองไปยังร้านพี่บอย อิมเมจิ้น ที่แม่โจ้สักครั้ง แค่อยากได้ยินบทเพลงที่ถูกขับร้องโดยเจ้าของบทกวีอันลึกซึ้งถึงก้นบึ้งนี้สักครั้ง ก็นับว่าเป็นบุญหูของฉันมาก ๆ เลยล่ะ สำหรับฉันมันเติมเต็มมากๆ เลยนะ
ลองไปฟังกันดูนะ…🎶 ”ความรัก ความงาม“
: กูนี่แหละเขียน




















