ในคืนฝนตก 🌧️
"พี่จำเรื่องวันนั้นที่เราติดไฟแดงตอนฝนตกได้ไหม" เรานั่งอยู่บนเก้าอี้คนละตัว พร้อมบนโต๊ะมีแก้วชาสองใบในนั้นเป็นชามะลิส่งกลิ่นหอมอ่อนจาง ๆ
"อืม จำได้สิ ทำไมหรอ อย่าบอกว่าแกเข็นรถมอเตอร์ไซค์กลับห้องนะเว้ย" รุ่นพี่ทำหน้าตาตื่น จนชาในแก้วเกือบจะหกใส่ตัว
"จะบ้าหรอ ฉันก็ขับมันกลับน่ะสิ"
"งั้นก็แล้วไป ฉั นตกใจหมดคิดว่าแกจะเข็นมันไปแล้วสะอีก" พูดจบเสียงหัวเราะก็ตาม ผู้หญิงคนนี้นี่นะ
"ล่าสุดฉันได้ไปในที่ที่นึงมา ตอนแรกฉันก็กะว่าจะไม่ไปนะ พอเห็นฟ้าครึ้มฝน ฉันก็กังวลว่าตัวจะเปียก แต่สุดท้ายก็ต้องไปอยู่ดี แต่พี่รู้ไหม คืนวันนั้นที่พี่ทิ้งฉันไว้ที่กลางสี่แยกไฟแดงคนเดียว ฉันจำประโยคที่พี่พูดมาทั้งหมดนั้นแทบไม่ได้เลย แต่ฉันก็เก่งพอตัวไง พี่ก็รู้นี่"
เสียงรุ่นพี่ขำหึในลำคอ ในตอนนั้นที่ฉันพูดจบ
"จะเข้าเรื่องได้หรือยัง"
"โอเค ๆ เข้าแล้ว ๆ นั่นแหละ วันนั้นหลังจากที่ทำอะไรเสร็จแล้วฝนที่ข้างนอกนั่นมันก็ตกปรอย ๆ ลงมาไม่ได้หนักมากเหมือนกับวันนั้นหรอก
แต่ที่ต่างออกไปคือ ฉันไม่กลัวพื้นถนนสีดำนั่นแล้วล่ะ ฉันบิดสุดแรง เกิดเลย แล้วก็ฮำเพลงไปเรื่อย ๆ พี่รู้ป่ะ ฉันรู้สึกดีมาก ฉันจำได้ว่า ฉันร้องเพลง ๆ นั้นวนอยู่เพลงเดียวตอนที่อยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ที่กำลังวิ่งไปบนถนนที่ไม่ได้โล่งนั่น หน้าปะทะฝน จนรู้สึกเย็นและมันสดชื่นมาก ๆ เลยล่ะ แต่มันก็ไม่เท่ากับที่ใจฉันมันไม่ได้มีความกลัวนั่นอยู่อีกแล้วนี่สิ ฉันไม่ได้มีมันอยู่อีกแล้ว
ฉันอยู่ที่ข้างนอกนั่น อยู่กับฝนที่ตกนั้น อยู่กับถนนที่เปียกไปด้วยน้ำ และฮำเพลงไปเรื่อย ๆ มันเป็นประสบการณ์ที่แบบ...ฉันเหมือนได้กลับมามีอิสระจากมันอีกครั้ง จากเรื่องราวที่มันอยู่ในหัว กับประสบการณ์เมื่อกลางปีก่อน และวันนั้นฝนก็ไม่ได้ตก และแดดก็ออกซะเปรี้ยงขนาดนั้นอย่างที่พี่ว่ามาเลย ฉันมีความสุขกับการได้เล่นน้ำฝนอีกครั้งเลยล่ะ"
ฉันพูดแล้วหันไปส่งยิ้มให้กับรุ่นพี่เพีย งนิด พร้อมกับรุ่นพี่ยิ้มตอบกลับมาอย่างตั้งใจฟัง
"ฉันถามหลานฉันว่าเขาชอบเล่นน้ำฝนไหม เขาส่ายหัวเล็ก ๆ นั่น แล้วตอบว่า ไม่ ฉันเลยเล่าให้เขาฟังว่า ตอนฉันเป็นเด็กเท่าเขา ฉันชอบเล่นน้ำฝนมาก ๆ เลย ถึงแม้สุดท้ายจะเป็นไข้ในวันถัดมาก็ตาม แต่เขาก็ยังสงสัยว่า ถ้าเป็นไข้แล้วจะเล่นทำไม และเขาไม่ชอบน้ำฝน เพราะมันเปียกและทำให้เขาเป็นไข้จนต้องไปหาหมออยู่บ่อย ๆ ฉันก็เลยบอกเขาไปว่า...เพราะป้าสนุกทุกครั้งเมื่อได้เล่นน้ำฝนยังไงล่ะ"
"หลานแกชื่ออะไรนะ"
"มารีน่าค่ะ"
"ฉันเคยเจอเขา เขาเป็นเด็กที่ฉลาดพอตัวนะ"
"เขาเจ้าเล่ห์ต่างหากค่ะ" พูดจบฉันก็จิบชาที่กำลังอุ่นนั้นอีกครั้งพอให้ชุ่มคอพร้อมกับเล่าเรื่องที่ยังคงดำเนิ นต่อไป
"เจ้าเล่ห์เหมือนแกไม่มีผิด"
"พี่ก็พูดไปเรื่อย ฉันเจ้าเล่ห์ตรงไหนไม่ทราบ"
"พอแล้ว ฉันไม่อยากเถียงกับแก เอาเป็นว่าฉันดีใจด้วยที่แกได้อิสระจากมันสักทีนะ"
"อืม ถ้าวันนั้นพี่ไม่ทิ้งฉันไว้กลางทาง ก็คงไม่รู้ว่าฉันจะออกจากมันได้ยังไง ยังไงฉันก็ขอบคุณคำพูดของพี่ในวันนั้นนะ วันที่ฉันถูกพี่ทิ้งไว้ที่แยกไฟแดงคนเดียวน่ะ"
"ไอ้คนช่างย้ำ เออ ฉันทิ้งแกจบไหม" พร้อมกับหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ
"วันนี้ฝนไม่ได้ตกทำไมพี่ถึงสั่งชามากินล่ะ" ฉันถามด้วยความสงสัย
"ก็นึก...ครึ้ม อยากกินไม่ได้หรือไง"
"หึ ได้ ได้สิ กินได้" พูดทั้งกัดฟัน
เรานั่งนิ่งกันอยู่สักพักก่อนที่เราจะลุกขึ้นยืนพร้อมที่จะแยกย้ายพาตัวเองกลับไปในที่ที่เราจากมา
"แกร้องเพลงอะไรตอนขับมอเตอร์ไซค์ในคืนนั้นนะ ที่บอกว่าร้องอยู่เพลงเดียวอ่ะ"
"อ๋อ...กรุณาฟังให้จบ ของแช่ม แช่มรัมย์ไง พี่ไม่เคยฟังหรอ"
"นานมาก...จำได้ว่าเพลงนี้สมัยแกอยู่มัธยมเลยนะ"
"ก็ใช่น่ะสิ ร้องไปร้องมา ก็ร้องมันอยู่ท่อนเดียวว่า...🎶เก็บมานานมากจนล้นใจอย่างนี้ ก็เพราะคิดว่าเธอมีแฟนอยู่แล้วก็เลยไม่กล้า แต่ก็นะเกินห้ามใจที่รักมากกว่า ห้ามต่อไปเดี๋ยวกลายเป็นบ้า อย่าพึ่งหาว่าฉันมากมาย....🎶
แล้วก็วนกลับมาท่อนฮุกนั้นอยู่ซ้ำ ๆ อย่างนั้น"
พูดจบเราก็ต่างหัวเราะใส่กัน จะมีใครสนุกและต่อเพลงกันเก ่งได้เท่ารุ่นพี่คนนี้อีกนะ นอกจากนางกะปิแล้ว ก็คงมีใครสักคนแหละ ที่ชอบฟังเพลงเหมือนกันกับเรา แค่คิด ๆ
"พูดมาสะยาว ฉันไปก่อนนะ ครั้งนี้ขอกลับก่อนบ้าง บาย ๆ แล้วเจอกันใหม่นะพี่"
"อืม ไว้เจอกัน ครั้งหน้ารอฟังเรื่องเล่าจากแกอีกนะ มันยาวดี" เสียงหัวเราะดังลั่นร้าน และเราก็จากกันที่ตรงนั้น
มันจบแล้ว และมันก็เท่านี้แหละ
#กูนี่แหละเขียน #เล่าไปเรื่อย #lemon8ไดอารี่ #ป้ายยากับlemon8
ในช่วงเวลาที่ฝนตกลงมาอย่างนุ่มนวล ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบและมีความรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เหมือนกับเรื่องราวในคืนฝนตกของผู้เขียนที่เต็มไปด้วยความทรงจำซึ่งถ่ายทอดผ่านบทสนทนาระหว่างรุ่นพี่และตัวละครหลัก ที่แม้จะดูเรียบง่ายแต่ลึกซึ้งด้วยความรู้สึกและความหมายของการปลดปล่อยความกลัว หลายครั้งที่เรามักจะผูกติดกับเรื่องราวในอดีตจนทำให้รู้สึกถูกจำกัดและกลัวที่จะก้าวต่อไป แต่เมื่อคนเราสามารถเปิดใจปล่อยวางความกลัวและเผชิญหน้าอย่างตั้งใจ จะได้พบกับความสดชื่นเหมือนอย่างที่ผู้เขียนบรรยายถึงความรู้สึกเมื่อวิ่งรถมอเตอร์ไซค์ผ่านถนนที่เปียกชื้นใต้สายฝน การได้รับอิสระในใจอาจไม่ต้องใช้เวลานานหรือสถานการณ์สุดพิเศษ แค่เพียงการยอมรับและกล้าก้าวข้ามมันก็เพียงพอแล้ว เพลง "กรุณาฟังให้จบ" ของแช่ม แช่มรัมย์ ที่ถูกหยิบมาเล่าถึงในเรื่อง ยังช่วยเพิ่มมิติของบรรยากาศและความรู้สึกให้กับเรื่องราว เพลงนี้มีเนื้อหาที่พูดถึงความรักและความรู้สึกที่ซับซ้อน ซึ่งเข้ากันได้ดีกับความทรงจำและบทสนทนาที่สะท้อนความหวัง ความทรมาน และการเติบโตทางอารมณ์ นอกจากนี้ บทสนทนาระหว่างผู้เขียนกับรุ่นพี่ยังแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความอบอุ่น ช่วยเติมเต็มช่วงเวลาที่ดูเหมือนจะธรรมดาให้กลายเป็นความทรงจำที่มีค่าที่ยากจะลืมเลือน สำหรับหลายคน การเล่นน้ำฝนอาจดูเหมือนเรื่องเล็กๆ แต่มันสามารถเป็นความสุขและบทเรียนชีวิตที่มีคุณค่า เรื่องเล่านี้ส่งเสริมให้เราไม่ลืมที่จะสนุกกับสิ่งเล็กๆ ในชีวิต และย้ำเตือนว่าความอิสระและความสุขนั้นเกิดขึ้นได้ในทุกช่วงเวลา แม้ในคืนฝนตกที่เงียบสงบแบบนี้ก็ตาม การอ่านเรื่องราวที่เปี่ยมด้วยความรู้สึกอย่างนี้ ช่วยเติมเต็มกำลังใจให้กับผู้ที่กำลังเผชิญเหตุการณ์ยากลำบากหรือกลัวความเปลี่ยนแปลง เพราะมันแสดงให้เห็นว่าทุกคนสามารถค้นพบความสุขและอิสระในแบบของตัวเองได้เสมอ
