น้ำเสียง คืนหนึ่ง สดใส
ดึกสงัดคืนหนึ่ง ที่ริมระเบียงนั่น เรามองท้องฟ้าด้วยกัน รุ่นพี่กอดอก ฉันเค้าคาง สายตาจดจ้องไปยังบนท้องฟ้าในยามมืดสนิท แต่ไม่เคยสนิทในเมืองอย่างกรุงเทพแบบนี้
ฉันเปิดบทสนทนา
”พี่คะ“
”หืม“ รุ่นพี่เพียงตอบรับ สาวตาคงจอดจ้องที่เดิม ไฟเล็ก ๆ ของเครื่องบินกำลังผ่านไป
“วันนี้ฉันได้พบเจอเธอคนนั้นด้วยนะ” ฉันบอกออกไป
“แล้วยังไง แกไปหาเรื่องเพื่อชวนหล่อนคุยหรอ” รุ่นพี่ถาม ฉันตอบ
“ก็ไม่นะคะ มันคงเป็นเรื่องที่ต้องให้ได้พบได้เจอได้คุยแล้วก็จบไป เพียงเท่านั้นเองค่ะ ฉันเองก็…ไม้รู้สิ”
รุ่นพี่หยิบถ้วยชาในมือขึ้นมาเป่าเบา ๆ แล้วค่อยจิบมันอย่างช้า ๆ คืนนี้เรามีชาร้อนอยู่กาหนึ่ง รสชาติกำลังพอดี มันเป็นชาที่กินทีไร ก็ชวนให้มีเรื่องเล่าเกิดขึ้นมาในทุกที
“แกตั้งใจอยากคุยกับเธอคนนั้นหรือเปล่า” รุ่นพี่ถาม ฉันสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงอันเจือด้วยความอบอุ่นนั่น
“ก็มีบ้าง แต่ไม่ทั้งหมดค่ะ ฉันแค่ดีใจที่ได้ยินเสียงใส ๆ นั่นของหล่อน ฟังทีไรก็ทำให้รู้สึกดีได้ในทุกที ไม่รู้สิ ฉันเองก็เริ่มจะตอบไม่ถูกเข้าแล้วเหมือนกัน” พูดจบฉันแอบส่งยิ้มให้รุ่นพี่ที่นั่งข้างกัน ที่ทั้งทำเป็นไม่สนใจในสิ่งที่ฉันกำลังสื่อ
“ก็แล้วมันยังไง สุดท้ายแกก็หาเรื่องเพื่อให้ไปเจอเขาไม่ทางใดก็ทางหนึ่งอยู่ดี ฉันพูดถูกไหม” รุ่นพี่ปรายตามามองก่อนจะหันกลับไปยังทิศทางเดิม
“ก็คงเป็นงั้น แต่ก็ไม่ทั้งหมดอยู่ดี แต่ฉัน…รู้สึกดีนะ ฉันรู้สึกสดใสตามหล่อนไปด้วยเลยล่ะ สำหรับเธอคนนี้ พี่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันเองไม่คิดข้ามขั้น หรือเข้าใกล้ สำหรับฉันเพียงแค่ได้มองไกล ๆ ได้อยู่ใกล้ ๆ ในบางครั้งบางเวลาก็เพียงพอ ไม่ขออะไรให้ได้มากกว่าไปกว่านี้ แค่เท่าที่มี เท่านี้พอ” ฉันคิดแบบนี้จริง ๆ เลือกที่จะเก็บมันไว้นิ่ง ๆ แบบนี้ แค่ได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่ตัวเองมีก็เพียงพอ
พูดจบ ฉันยกแก้วชาใบเล็กในมือขึ้นดื่ม ชาของฉันเริ่มเย็นตัวลง และคงถึงเวลาที่เราต่างต้องแยกย้ายกันเข้านอน ฉันเพียงแต่หวังว่า…คืนนี้
”เธอคนนั้น…จะฝันดี“
ฝันดีนะ ^^