เรื่องราวของกิ่งแก้ว ลอสูงเนิน ถือเป็นหนึ่งในคดีประหารชีวิตที่สร้างความสะเทือนใจและเป็นที่พูดถึงในประวัติศาสตร์อาชญากรรมของประเทศไทยอย่างมาก จากข้อมูลที่ปรากฏ กิ่งแก้วถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยวิธียิงเป้าในปี พ.ศ.2522 เนื่องจากข้อหาลักพาตัวเด็กไปเพื่อฆ่า ซึ่งเป็นวิธีการลงโทษประหารที่ถูกใช้ในอดีตสำหรับความผิดร้ายแรงบางประเภท รวมถึงเคสของใย สนบำรุง และ ปานอินทร์ ที่ถือเป็นผู้หญิงเพียงไม่กี่รายในประเทศไทยที่ถูกประหารชีวิต ในสมัยนั้น การใช้วิธียิงเป้าถือเป็นกระบวนการลงโทษที่ทางการไทยใช้กันอย่างเป็นทางการและมีขั้นตอนที่ชัดเจน รวมถึงยังมีรายละเอียดต่าง ๆ เช่น จำนวนการยิงที่รัฐกำหนดและความแม่นยำของปืนที่ใช้ในกระบวนการเหล่านั้น สิ่งที่น่าสนใจคือ คดีของกิ่งแก้วได้รับการบันทึกไว้เป็นกรณีศึกษาทางกฎหมายและสังคม เนื่องจากเป็นการแสดงถึงการเปลี่ยนแปลงความคิดและทัศนคติในเรื่องการลงโทษประหารในประเทศไทยในช่วงเวลานั้น นอกจากนี้ ยังมีข้อมูลจากรายงานซึ่งบ่งชี้ว่า ก่อนเกิดเหตุการณ์ มีการเลี้ยงเด็กจนโตและรับเด็กจากโรงเรียน ก่อนจะเกิดเหตุลักพาตัวขึ้น ซึ่งช่วยให้เราเข้าใจบริบทและสภาพแวดล้อมของคดีนี้มากขึ้น สำหรับผู้ที่สนใจศึกษาประวัติศาสตร์อาชญากรรมและกฎหมายไทย กรณีของกิ่งแก้ว ลอสูงเนิน ถือเป็นเรื่องราวที่ทำให้เราได้ฉุกคิดถึงความยุติธรรมและสิทธิมนุษยชนในยุคสมัยก่อน และยังเป็นบทเรียนสำคัญที่สะท้อนถึงการพัฒนาระบบยุติธรรมในประเทศไทยปัจจุบัน