แจกเงินคนละล้าน ยาพิษชาติ
นโยบายแจกเงินคนละล้านบาทต่อคนกำลังเป็นที่ถกเถียงอย่างกว้างขวางในสังคมไทย หลายคนอาจมองว่าเป็นการช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจและบรรเทาความเดือดร้อนของประชาชนในระยะสั้น แต่จากประสบการณ์และการวิเคราะห์เชิงเศรษฐศาสตร์ ผมเห็นว่านี่อาจเป็นเหมือน "ยาพิษชาติ" ที่ซ่อนอยู่ในชุดของนโยบายเศรษฐกิจที่ดูเหมือนจะมีแต่ข้อดี หนึ่งในความเสี่ยงที่ชัดเจนคือการเพิ่มหนี้สาธารณะจำนวนมหาศาลถึง 55 ล้านล้านบาท ซึ่งเป็นหนี้ที่ต้องใช้เวลาและทรัพยากรจำนวนมากในการชำระคืน การกู้เงินจำนวนมากโดยไม่มีแผนฟื้นฟูเศรษฐกิจที่มั่นคง อาจทำให้เกิดวิกฤตหนี้และสะท้อนกลับเป็นภาระทางการเงินที่หนักหน่วงแก่ประชาชนในระยะยาว นอกจากนี้ การแจกเงินในลักษณะนี้อาจส่งผลให้เกิดแรงกดดันทางเงินเฟ้อ หากเงินที่ได้รับไม่มีการนำไปใช้ในกิจกรรมที่สร้างมูลค่าเพิ่มจริงๆ แต่ไปเพิ่มอุปสงค์โดยไม่มีการผลิตรองรับ อาจทำให้ราคาสินค้าและบริการปรับตัวสูงขึ้นกระทบกับค่าครองชีพของประชาชนโดยรวม จากการสังเกตข้อมูล OCR ที่เกี่ยวข้องกับการส่งออกเกษตรและการทำเอ็มโอยูของรัฐบาลกับประเทศจีน จะเห็นได้ว่าภาคการส่งออกถือเป็นเครื่องยนต์สำคัญของเศรษฐกิจไทย หากนโยบายแจกเงินในประเทศไม่ได้รับการจัดการอย่างรอบคอบ จะส่งผลต่อเสถียรภาพทางเศรษฐกิจโดยรวม และลดความเชื่อมั่นของนักลงทุนต่างชาติ สุดท้าย การแก้ปัญหาเศรษฐกิจไม่ใช่แค่เรื่องการแจกเงินหรือการกู้เงินมาใช้จ่าย แต่ต้องเริ่มจากการสร้างระบบเศรษฐกิจที่ยั่งยืน มีงานที่มั่นคง สร้างรายได้จากการส่งออกและการผลิตสินค้า บริการที่มีมูลค่า เพื่อให้ประชาชนมีหลักประกันในชีวิตและอนาคตทางการเงินอย่างแท้จริง การติดตามและพิจารณาข้อมูลอย่างรอบด้าน รวมถึงการตั้งคำถามกับนโยบายที่ดูเหมือนง่ายแต่ซ่อนความเสี่ยงไว้ เป็นสิ่งที่พวกเราควรทำในฐานะพลเมืองผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในอนาคตทางเศรษฐกิจของประเทศ
เลิกเลือกแจกเงินไม่ได้สร้างประโยชน์ให้กับประเทศนโยบายแบบนี้ใครก็เป็นได้นักกราเมือง