จากประสบการณ์การลงพื้นที่ในฐานะอาสาสมัครของมูลนิธิเส้นด้าย พบว่าประชาชนผู้พิการยังเผชิญกับความลำบากในการเข้าถึงความช่วยเหลือและกองทุนที่มีอยู่ เนื่องจากขั้นตอนการตรวจสอบและการกู้ยืมเงินจากกองทุนคนพิการนั้นยุ่งยากและซับซ้อนมาก จนทำให้หลายคนถึงขั้นไม่สามารถรับความช่วยเหลือที่จำเป็นได้ นอกจากนี้ ปัญหาดังกล่าวยังส่งผลกระทบต่อการมีคุณภาพชีวิตของคนพิการในแต่ละพื้นที่ ทำให้พวกเขายังคงขาดโอกาสที่จะได้รับอุปกรณ์ช่วยเหลือที่จำเป็น เช่น ขาเทียม หรือเครื่องมือช่วยพึ่งพาตนเองสำหรับคนพิการบางประเภท การทำงานแบบเชิงรุกโดยเจ้าหน้าที่และภาคประชาสังคมจึงเป็นเรื่องจำเป็น เพื่อให้สามารถดำเนินโครงการความช่วยเหลือได้รวดเร็วยิ่งขึ้น และไม่ต้องติดอยู่ในขั้นตอนราชการที่ล่าช้า การตั้งพี่เลี้ยงหรือติวเตอร์ให้กับผู้พิการในการเข้าถึงกองทุน หรือการทำงานคู่ขนานกับเจ้าหน้าที่รัฐ จะเป็นการลดความกังวลและความยากลำบากที่ผู้พิการและครอบครัวเผชิญ ช่วยให้สามารถขอกู้ยืมและใช้กองทุนได้จริงและเต็มที่ นอกจากนี้ การมีข้อมูลที่ชัดเจนและการสื่อสารที่เข้าใจง่ายยังช่วยสร้างความมั่นใจให้กับผู้พิการที่กลัวขั้นตอนการดำเนินงานผิดพลาด อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันกองทุนเพื่อคนพิการมีเงินสะสมกว่าหมื่นล้านบาท จึงควรมีการบริหารจัดการและพัฒนาให้งบประมาณเหล่านี้สามารถเข้าถึงตัวผู้ได้รับผลประโยชน์ได้เร็วและมากขึ้น เพื่อยกระดับชีวิตของคนพิการให้มีความมั่นคงและมีโอกาสเท่าเทียมมากขึ้น สิ่งเหล่านี้จะทำให้การยกเลิกบำนาญ ส.ส. และการนำงบประมาณมาช่วยคนพิการ เป็นการลงทุนที่คุ้มค่า และตอบโจทย์ความต้องการที่แท้จริงของประชาชนกลุ่มนี้ในระยะยาว