จากประสบการณ์การลงพื้นที่ตลาดบางแค ผมได้เห็นปัญหาที่เกิดจากแผงเถื่อนอย่างชัดเจนว่าคือปัญหาที่ไม่ใช่แค่เรื่องกฎหมาย แต่ยังสะท้อนถึงสภาพสังคมในวงกว้าง "จุดผ่อนผัน" ที่ถูกพูดถึงนั้น เป็นจุดที่ทางการได้อนุญาตให้ผู้ขายบางกลุ่มสามารถตั้งแผงได้ แต่ข้อเท็จจริงคือการใช้สิทธิ์นี้ยังไม่ตรงไปตรงมา และมีบางครั้งที่ถูกเอาเปรียบจนกลายเป็นปัญหาใหญ่ในชุมชน โดยเฉพาะประเด็นเกี่ยวกับคนพิการที่มาขายของเอง กับคำถามว่าพวกเขาเป็นคนขายจริงหรือเป็น "หน้าม้า" เพื่อปกปิดธุรกิจเถื่อน เป็นเรื่องที่ต้องได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียด เพราะถ้าเป็นหน้าม้าจริง ก็จะส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์และโอกาสของผู้พิการที่จริงจัง และทำให้ปัญหาการขายของเถื่อนในตลาดรุนแรงมากขึ้น สิ่งที่ผมเห็นคือ การจัดการแผงเถื่อนต้องมีความโปร่งใส และต้องมีการกำหนดกฎเกณฑ์ที่ชัดเจนพร้อมมาตรการตรวจสอบ ซึ่งจะช่วยให้ตลาดเป็นระเบียบมากขึ้น และผู้ค้าทั้งหลายได้รับความเป็นธรรม นอกจากนี้ การเปิดพื้นที่ให้ประชาชนเข้าถึงโอกาสการค้าขายอย่างถูกต้องจะช่วยลดปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นได้ ท้ายที่สุด ผมเชื่อว่าการลงพื้นที่จริงและรับฟังเสียงจากทั้งผู้ค้าปลีก ผู้ซื้อ รวมถึงเจ้าหน้าที่รัฐ จะเป็นแนวทางที่จะช่วยแก้ไขปัญหาแผงเถื่อนได้อย่างยั่งยืน และสร้างความเข้าใจที่ถูกต้องในสังคมไทยเกี่ยวกับเรื่องนี้