အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ…
အမြဲတမ်း လှပနေတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် မဟုတ်ပါဘူး…
တခါတလေ
“အိမ်ထောင်ပြုတာ နောင်တရလား…?” လို့ မေးလာရင်
အရမ်းရိုးရိုးလေး “နောင်တရတယ်…” လို့ ပြန်ဖြေချင်တဲ့နေ့တွေ ရှိတတ်ပါတယ်…
ဒါဟာ မချစ်တော့လို့ မဟုတ်ဘူး…
မကြိုးစားခဲ့လို့လည်း မဟုတ်ဘူး…❌
တကယ်တော့
ကြိုးစားလွန်းလို့ပဲ ပင်ပန်းသွားတာ…
နားလည်ပေးလွန်းလို့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မနားလည်နိုင်တော့တာ…
အမြဲတမ်း “အဆင်ပြေပါတယ်” လို့ ပြောနေခဲ့ပေမယ့်
အဆင်မပြေတဲ့နေ့တွေက ပိုများနေခဲ့တယ်…
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးရမယ့်နေရာမှာ
တစ်ယောက်တည်းပဲ အားလုံးကို သယ်ဆောင်နေရတဲ့ခံစားချက်တွေက
တဖြည်းဖြည်း ပိုများလာတယ်…
အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ
အပေါ်ယံမြင်ရသလို မလှပပါဘူး…
နေ့စဉ်ဘဝထဲမှာ
စိတ်ပင်ပန်းမှုတွေ…
မပြောနိုင်တဲ့ နာကျင်မှုတွေ…
တဖြည်းဖြည်း စုပုံလာတတ်ပါတယ်…
ပြောချင်တဲ့စကားတွေရှိပေမယ့်
ပြောရင်လည်း မနားလည်ပေးဘူးဆိုတာ သိလာတဲ့အချိန်မှာ
နောက်ဆုံးတော့ မပြောတော့ပဲ တိတ်သွားမိတယ်…
မငိုတော့တာက မနာတော့လို့ မဟုတ်ဘူး…❌
ငိုနေလည်း ဘာမှ မပြောင်းလဲဘူးဆိုတာ
လက်ခံလိုက်ရလို့ပါ…✔️
တခါတလေ
ကိုယ်ရွေးခဲ့တဲ့လမ်းကို ကိုယ်တိုင် ပြန်မေးကြည့်ရတဲ့အချိန်တွေရှိတယ်…
“ဒီလိုဘဝကိုပဲ တကယ်လိုချင်ခဲ့တာလား…” လို့…
ဒါပေမယ့်
ပြန်လှည့်လို့ မရတော့တဲ့အချ ိန်မှာ
နောင်တရခြင်းကိုလည်း
တိတ်တိတ်လေးပဲ သယ်ဆောင်နေမိတတ်တယ်…
အပြင်မှာတော့ အဆင်ပြေသလိုပဲ နေပြရတယ်…
အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့
တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပင်ပန်းလာတယ်…
နောင်တရတယ်လို့ ပြောချင်ပေမယ့်
ဘယ်သူ့ကို ပြောရမှန်းမသိဘူး…❌
နားလည်ပေးမယ့်သူ မရှိတဲ့အခါ
အဲ့ဒီနောင်တက
ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း သိနေတဲ့
လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်…
တကယ်တော့…
အိမ်ထောင်ပြုတာကို မနောင်တရချင်ခဲ့ပါဘူး…
ဒါပေမယ့်
အဲ့ဒီအိမ်ထောင်ရေးထဲမှာ
ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပျောက်ဆုံးသွားရတာကိုပဲ
နောင်တရနေမိတာပါ…🥴
အဲလိုခံစားနေကြရဲ့လား…?
Comment မှာ မန့်ခဲ့ကြပါအုံးနော်… 💬
ชีวิตแต่งงานไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่หลายคนคิด บางครั้งเราอาจจะรู้สึกเหนื่อยล้าเกินไปจากการพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้คนที่รักมีความสุข จนลืมดูแลและเข้าใจตัวเอง ประสบการณ์ส่วนตัว ทำให้รู้ว่า การรักกันไม่ใช่เพียงแค่การแสดงความรักหรือการพูดคำหวานเท่านั้น แต่ยังต้องมีความเข้าใจในขณะที่อีกฝ่ายกำลังเหนื่อย หรือไม่ได้อยู่ในจุดที่เราคาดหวังอยู่เสมอ ความพยายามมากเกินไปจนทำให้เราเพลียใจ บางครั้งมันไม่ใช่เพราะคนรักไม่ดี แต่เป็นเพราะเราขาดการพักผ่อนใจและดูแลตัวเอง ช่วงเวลาที่อยากจะพูดความในใจแต่ต้องเงียบไว้นั้น เจ็บปวดมาก การที่ไม่มีใครฟังหรือเข้าใจความรู้สึกเรา ทำให้เกิดความรู้สึกเหงาและอยากเก็บซ่อนความรู้สึกไว้คนเดียว บางทีก็รู้สึกว่าถ้าแม้จะร้องไห้ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น จึงเลือกที่จะยอมรับและใช้ชีวิตด้วยความเงียบงัน การตั้งคำถามกับชีวิตตัวเอง ว่าเส้นทางที่เลือกนั้นจริงๆ แล้วเป็นสิ่งที่เราต้องการไหม เป็นช่วงเวลาสำคัญที่ทำให้เราหวนนึกและทบทวนตัวเอง เพื่อค้นหาความหมายใหม่ๆ ว่าในชีวิตคู่เรายังอยากจะก้าวไปข้างหน้าอย่างไร แม้ว่าชีวิตแต่งงานจะไม่สมบูรณ์แบบเหมือนฝัน แต่การยอมรับในความจริงและเรียนรู้ที่จะรักและเห็นค่าตัวเองในฐานะคนหนึ่งที่จะต้องดูแลทั้งตัวเองและคนรักไปพร้อมๆ กัน จะช่วยให้เราเดินทางในเส้นทางนี้ได้อย่างเข้มแข็งขึ้นและมีความสุขมากขึ้นในที่สุด คุณเคยรู้สึกเหมือนกันไหม? อย่าลังเลใจที่จะแบ่งปันความรู้สึกและประสบการณ์ของคุณในคอมเมนต์ เพื่อที่เราจะได้เป็นกำลังใจและช่วยกันเรียนรู้การมีชีวิตคู่ที่สมดุลและอบอุ่นมากขึ้นค่ะ
