จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้พบเห็นและสัมผัสกับคำสอนโบราณนี้ ทำให้ผมเข้าใจว่าในชีวิตของเรานั้น การทำดีไม่ใช่เพื่อให้คนรอบข้างชื่นชม หรือรักใคร่เสมอไป แต่เป็นการปลุกแสงแห่งบุญในใจตัวเองให้ส่องสว่างแม้ในยามที่ถูกเข้าใจผิดหรือถูกขัดแย้ง ในหลายครั้งที่ทำความดีแล้วกลับได้รับความไม่พอใจหรือถูกเกลียดชัง สิ่งนี้อาจเกิดจากความรู้สึกอิจฉาหรือไม่เข้าใจในตัวตนของเรา การเป็นคนมีบุญจึงเปรียบเสมือนการเป็นแสงสว่างที่ทำให้ความมืดเผยออกมา แน่นอนว่าแสงนี้อาจทำให้บางคนรู้สึกไม่สบายใจหรือรู้สึกแสบตา แต่แสงนั้นไม่เคยทำร้ายใครเลย จึงอยากให้ทุกคนที่กำลังทำความดีและพบเจอความลำบากใจ อย่าท้อแท้หรือรู้สึกท้อใจ ให้ทำดีต่อไปด้วยใจที่สงบ ไม่จำเป็นต้องอธิบายหรือประกาศให้ใครรับรู้ เพราะบุญแท้จริงนั้นจะส่องสว่างเองโดยธรรมชาติ และในทุกๆ วันใหม่ยังมีโอกาสเริ่มต้นใหม่เสมอเสมือนแสงตะวันที่ส่องสว่างอย่างไม่หยุดยั้ง การยึดมั่นในเส้นทางนี้ ช่วยให้เราผ่านพ้นความมืดและความเข้าใจผิดของคนอื่นไปได้ และยังคงรักษาแสงแห่งบุญในใจไว้ได้ตลอดไป นอกจากนี้ยังช่วยให้เรามีความสุขจากความดีที่ทำ แม้ไม่ได้รับคำชมเชยจากผู้อื่น