The city of Bangkok also has demons eating the fear of children.

ในฐานะผู้ที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ ฉันเห็นด้วยอย่างยิ่งว่าปีศาจที่กินความกลัวของเด็กนั้นไม่ใช่เรื่องเล่าขาน แต่เป็นความจริงที่เกิดขึ้นทุกวัน แทนที่จะเป็นปีศาจในจินตนาการ กลับเป็นอุบัติเหตุและความไม่ปลอดภัยบนถนนที่กลายเป็นภัยคุกคามที่แท้จริงสำหรับเด็กๆ จากประสบการณ์ส่วนตัวและการสังเกตการณ์ พบว่าทางเท้าในเมืองนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อความปลอดภัยของคนเดินเท้าจริง ๆ หลายครั้งทางเท้ากลายเป็นพื้นที่สำหรับวางของ หรือตั้งร้านค้าเล็กๆ ทำให้เด็กๆ จำเป็นต้องเดินบนถนน ซึ่งเพิ่มความเสี่ยงอย่างมาก นอกจากนี้สะพานลอยเองก็มีข้อจำกัด ไม่เหมาะสำหรับเด็ก ผู้สูงอายุ หรือคนพิการ บางครั้งบันไดสูงและไม่มีทางลาดสำหรับรถเข็น ทำให้เด็กไม่อยากใช้ อีกหนึ่งปัญหาที่เห็นได้ชัดคือผู้ขับขี่ยานพาหนะที่มักไม่หยุดให้คนข้ามถนน ถึงแม้ไฟจะเป็นสัญญาณหยุดข้ามแล้วก็ตาม ด้วยวัฒนธรรมที่รถเป็นใหญ่และกฎหมายที่ไม่ได้บังคับใช้เข้มงวดเพียงพอ ทำให้เด็กแม้จะระมัดระวังเท่าไหร่ก็ยังเสี่ยงมาก จากการพูดคุยกับผู้ปกครองและเด็ก พบว่าพวกเขาต้องเผชิญกับความกลัวและความไม่มั่นใจทุกครั้งที่เดินทางโดยเฉพาะตอนกลับจากโรงเรียน ขณะที่เด็กบางคนถึงกับเลือกเส้นทางเลี่ยงที่ไม่ปลอดภัยเพื่อหลีกเลี่ยงการเดินบนทางเท้าที่แออัดหรือมีอันตราย ในฐานะสังคม เราควรตระหนักและร่วมมือกันแก้ไขปัญหานี้ ไม่ว่าจะเป็นการทำให้ทางเท้ามีความปลอดภัยมากขึ้น ปรับปรุงสะพานลอยให้เหมาะกับทุกคน และสร้างความตระหนักถึงความปลอดภัยของเด็กบนท้องถนน เพื่อให้เด็กๆ มีพื้นที่ปลอดภัยสำหรับการเดินทางและเติบโตในเมืองใหญ่ที่เราทุกคนรัก ท้ายที่สุด ความปลอดภัยของเด็กคือสิ่งที่ไม่ควรมองข้าม ปีศาจที่แท้จริงอาจไม่ใช่เรื่องเหนือธรรมชาติ แต่เป็นระบบสังคมและโครงสร้างเมืองที่ต้องการการเปลี่ยนแปลงอย่างเร่งด่วน