เคยไหมที่เราเป็นคนที่คอยช่วยเหลือคนอื่นเสมอ จนบางครั้งเรากลับมองข้ามความรู้สึกและความต้องการของตัวเอง? จากประสบการณ์ส่วนตัว การกางร่มให้ผู้อื่นยามฝนตกนั้นเป็นสิ่งที่ดีและสวยงาม แต่มันก็เหมือนกับการที่เราเองต้องยืนกลางฝนโดยไม่มีที่กำบัง ซึ่งนั่นหมายความว่าเราอาจสูญเสียพลังและความสุขไปโดยไม่รู้ตัว ในช่วงเวลาที่เราเป็นผู้ดูแลหรือคอยช่วยเหลือใครสักคน เราควรจะแบ่งพื้นที่ในใจไว้สำหรับตัวเองเช่นกัน พื้นที่นี้เหมือนเป็นเกราะป้องกันที่ช่วยให้เราไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือเหนื่อยจนหมดแรง การรักคนอื่นอย่างมีสติ จึงไม่ได้หมายความว่าเราต้องเสียสละหัวใจตัวเองเสมอไป สิ่งสำคัญคือการให้เวลากับตัวเอง อาจจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ภายในวัน เช่น การนั่งพักผ่อน อ่านหนังสือ ฟังเพลง หรือแม้แต่การเดินออกไปสัมผัสธรรมชาติ การทำสิ่งเหล่านี้ช่วยเติมพลังใจและทำให้เราพร้อมที่จะให้ความรักและความช่วยเหลือต่ออีก สุดท้ายนี้ อย่าลืมว่าความดีไม่จำเป็นต้องแลกกับความทุกข์ใจของตัวเอง เพราะเมื่อเรามีพื้นที่ว่างสำหรับดูแลใจตัวเองแล้ว เราก็จะสามารถแบ่งปันความรักไปยังคนรอบข้างได้อย่างเต็มที่และยั่งยืนมากขึ้น