Merciful VS devote charity (different)
Merciful vs dedicated to charity (different)
Many people are also confused between "merciful" and "charitable dedication." Indeed, the two have different work processes and monastics. As follows:
1. Mercy (mercy praying)
Is to train the mind with "Athosetics," sending a stream of goodwill to animals.
Principle: It is a cold and spacious self-psychic (appamanya) to get rid of vindictiveness.
Result: Calming the mind, not being frightened, loved by both humans, angels, and the undead (according to the merciful principle).
Recipient: It can be addressed to all worlds, because it is the transmission of "feelings," not the division of "merit."
2. Charity dedication (Pattitanmai)
Is to set the intention of dividing the "fruits of good" that we have accomplished for others.
Principle: There must be a cost of merit first (alms, precepts, or prayers) and then allow others to come "to receive the merit."
Results: Helped change the living conditions of the deceased for the better (if in a receiving position).
Recipient: Those who have happened in a world ready to recognize, such as Prattupshi Prat (Prat who makes a living with merit dedicated to others).
Why can't some people receive merit?
If we are dedicated, the deceased cannot accept "not because we radiate badly," but because the factors on the recipient side are.
1. Woe: For example, if born in the abyss of hell, the mind will be so oppressed that it has no chance of being a beast, or if it is born as a beast, it cannot recognize the language and rejoice in merit.
2. Lack of Praise: The dedication of charity is like us turning on a flashlight in the dark. If those in the dark do not look (do not see, do not rejoice), they will not receive that light.
Note: Even if he cannot accept it, the merit that is dedicated does not go away, he will always increase the male to himself, like the submission of another. If he does not accept it, it is still mine.
According to the Tripitaka and the Bible,
1. Meritanisam Sutra, Sutton Pika, Angkut, Ekatskanibat, Volume 24.
2. Shanussony, the formula, the Sutton, the Angkut, the book 24.
3. Tirokudadasutra, Sutton Pithak, Nutthak Sect, Nutthak Patha, Volume 25
4. The book of commentary
♪ Merciful # Devote merit # Dharma # Tripitaka ♪ Follow the Buddha# Belief # Merit # Charity # Consciousness # Concentration # Truth of life # Law of karma # Buddhism # Thoughts # Practicism # Mercy Prayer
Cr. Page in the footsteps of the Buddha.
จากประสบการณ์ส่วนตัวในการปฏิบัติธรรมและการแผ่เมตตา รวมถึงการอุทิศส่วนกุศลให้กับผู้ล่วงลับ พบว่าทั้งสองแนวทางนี้มีคุณค่าและบทบาทเฉพาะตัวที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน การแผ่เมตตาเป็นวิธีที่ช่วยพัฒนาจิตใจของเราให้กว้างขวางและสงบ มีความปรารถนาดีต่อสรรพสัตว์โดยไม่จำเป็นต้องมีต้นทุนบุญมาก่อน นอกจากช่วยลดความพยาบาทในใจแล้วยังเป็นการสร้างพลังบวกและความรักเมตตาที่ส่งถึงผู้อื่นได้ทุกภพภูมิ การแผ่เมตตายังทำให้รู้สึกสงบและปลอดภัยขึ้น เมื่อตนเองแผ่เมตตาเป็นประจำ สิ่งรอบข้างจะรู้สึกถึงความเมตตาและบรรยากาศดีๆที่เกิดขึ้น ด้านการอุทิศส่วนกุศลนั้นต้องมีผลบุญที่เกิดจากการกระทำความดีของเราแล้วจึงจะแบ่งปันไปให้ผู้อื่นได้ ซึ่งผู้รับบุญจะต้องมีภพภูมิที่พร้อมรับ เช่น เปรตที่เลี้ยงชีพจากบุญที่ผู้อื่นอุทิศให้ การอุทิศบุญสามารถช่วยเปลี่ยนสภาพจิตใจและสภาพแวดล้อมของผู้ล่วงลับหากพวกเขาเปิดใจรับได้ แต่ในหลายกรณีผู้รับอาจยังไม่พร้อม ด้วยเหตุผลทางภพภูมิหรือเพราะขาดการอนุโมทนาเหมือนกับการฉายไฟเข้าไปในที่มืดแต่ไม่มีใครหันมามอง สิ่งที่สำคัญที่สุด คือเมื่อตั้งใจอุทิศส่วนกุศลแล้วแม้ผู้รับจะไม่สามารถรับได้ บุญที่มอบไปก็ไม่สูญหาย แต่จะกลับมาดึงดูดและเพิ่มพูนให้เกิดในจิตของผู้ให้เอง ทำให้เกิดความปีติและความสบายใจ ดังนี้การแผ่เมตตาและการอุทิศส่วนกุศลจึงเสริมกันในการปฏิบัติธรรมและการทำบุญ อย่าลืมเสริมสร้างจิตใจเราและแบ่งปันบุญอย่างถูกวิธี เพื่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ดีที่สุดตามหลักคำสอนในพระไตรปิฎกและคัมภีร์ทั้งหลาย การเรียนรู้ความแตกต่างนี้ พร้อมนำไปปฏิบัติอย่างเข้าใจ จะช่วยให้เราได้ประโยชน์สูงสุดจากการทำบุญและการเจริญเมตตาอย่างแท้จริง