เด็กไทบ้านอีสาน

ถ้าใครค้นหาแนว “เด็กอีสาน” แล้วอยากได้ฟีลไทบ้านๆ แบบอบอุ่น ผมตั้งใจให้ภาพนี้สื่อถึงความเป็นเพื่อนกันของเด็กอีสาน 4 คนที่เล่นด้วยกันเหมือนตอนเราเป็นเด็กครับ ภาพเป็น “ภาพวาดดินสอขาวดำ” เลยเน้นแสงเงาและอารมณ์มากกว่าสีสัน ทำให้บรรยากาศดูเรียบง่ายแต่จริงใจ ไอเดียตอนคิดคาแรกเตอร์ ผมมองว่า “เด็กอีสาน” มีเสน่ห์ตรงความสนุกแบบธรรมชาติ เล่นกันได้ทุกที่ ไม่ต้องมีของเล่นแพงๆ ก็หัวเราะกันได้ ผมเลยให้เด็กทั้ง 4 คนอยู่ในท่าทางที่ต่างกัน เพื่อให้ภาพมีเรื่องราว เช่น คนหนึ่งนั่งขัดสมาธิด้านหน้าเหมือนเป็นจุดนำสายตา ส่วนเพื่อนๆ ด้านหลังทำท่าทางเหมือนกำลังคุยกันหรือเล่นกันอยู่ ช่วยให้คนดูรู้สึกว่าเขาเป็น “เพื่อนกันจริงๆ” ถ้าอยากต่อยอดภาพนี้ให้เล่าเรื่องได้ชัดขึ้น ลองเพิ่มรายละเอียดเล็กๆ ที่เป็นเอกลักษณ์อีสาน เช่น ฉากเป็นลานหน้าบ้าน/ใต้ต้นไม้/ข้างทุ่งนา หรือใส่อุปกรณ์บ้านๆ อย่างลูกแก้ว หนังยาง ดีดหิน หรือของเล่นทำเอง (ไม่ต้องเยอะ แค่พอให้คนดูจับบรรยากาศได้) เพราะคำว่าเด็กไทบ้านมันเด่นที่ความเรียบง่ายและความผูกพันของชุมชนครับ ในมุมของการวาด “ดินสอขาวดำ” ถ้าอยากให้ภาพดูมีมิติมากขึ้น ผมแนะนำให้เน้น 3 อย่าง: 1) กำหนดแหล่งแสงเดียวให้ชัด เงาจะไปทิศทางเดียวกัน 2) แยกน้ำหนักดินสอเป็นชั้นๆ (อ่อน-กลาง-เข้ม) เพื่อให้ตัวละครเด่นจากฉาก 3) ใส่จุดเด่นที่ใบหน้าและท่าทาง เพราะภาพมิตรภาพจะสื่อสารผ่านแววตา/รอยยิ้ม/ภาษากายได้ดีที่สุด สุดท้าย ชื่อ “เด็กไทบ้านอีสาน” สำหรับผมคือความทรงจำวัยเด็กที่เล่นด้วยกันแบบซื่อๆ สนุกๆ ไม่ซับซ้อน ถ้าใครชอบแนวนี้ ลองตีความจากประสบการณ์ตัวเองแล้วใส่ลงไปในภาพ จะทำให้คำว่า “เด็กอีสาน” ในงานของเราออกมาอบอุ่นและมีชีวิตมากขึ้นครับ