ความโกรธโผล่มาให้เรา "รู้"ไม่ใช่ให้เรา "ร่วมวง หรือเข้าไปประสมโรง"

จากประสบการณ์ส่วนตัว การเผชิญกับความโกรธนั้น หากเราหยุดแค่เพียงรู้สึกได้ว่าโกรธเกิดขึ้น โดยไม่ปล่อยให้ความโกรธนั้นเข้าครอบงำหรือขยายออกไป สภาพจิตใจของเราจะสงบลงได้เร็วขึ้น การไม่ร่วมวงความโกรธหมายถึงไม่เผลอเข้าไปเก็บเอาความรู้สึกโกรธของผู้อื่นมาปะปนกับความรู้สึกของตนเอง หรือไม่ปล่อยให้ความโกรธส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจและการกระทำของเรา นอกจากนี้ การรู้และยอมรับความโกรธในตัวเอง เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับการแก้ไขปัญหาหรือสถานการณ์ที่ทำให้เกิดความโกรธนั้นอย่างมีประสิทธิภาพ โดยที่เราไม่ต้องปล่อยให้ความโกรธนั้นกลายเป็นบ่อเกิดของปัญหาอื่นๆ ตามมา ในชีวิตประจำวัน การฝึกตัวเองให้รู้เท่าทันความโกรธและไม่ร่วมหรือประสมโรง เป็นวิธีที่ช่วยส่งเสริมสุขภาวะทางใจให้แข็งแรง และยังช่วยสร้างความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นกับคนรอบข้าง เพราะเราจะไม่ถูกความโกรธชักนำให้เกิดพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมหรือทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ตั้งใจ ดังนั้น การรู้ว่าความโกรธเป็นเพียงความรู้สึกที่โผล่มาให้เห็น และควรปล่อยวางหรือผ่านไป ไม่ใช่สิ่งที่ต้องเข้าไปมีส่วนร่วม ถือเป็นหนึ่งในกลยุทธ์การดูแลสุขภาพจิตที่ควรฝึกฝนในยุคนี้