ช่วงนี้ผมได้เห็นข่าวที่เกี่ยวกับกรณีของทรายสก๊อตที่ถูกพูดถึงอย่างกว้างขวางในโลกออนไลน์ โดยเฉพาะเรื่องการตีตราหรือกล่าวโทษเหยื่อ ซึ่งผมเองรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นอย่างยิ่ง จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเชื่อว่าการที่เราจะเข้าใจความเจ็บปวดหรือความลำบากที่เหยื่อได้รับนั้น ต้องผ่านประสบการณ์เองจริงๆ ถึงจะตระหนักได้จริง เพราะบางครั้งคำพูดหรือการตัดสินจากผู้ที่ไม่ได้พบเจอเหตุการณ์ตรง อาจส่งผลให้เหยื่อรู้สึกเจ็บปวดซ้ำเติม คำว่า "ไม่เจอกับตัว ไม่รู้หรอก" เป็นสิ่งที่สะท้อนความจริงของมนุษย์ได้ดี บางคนอาจไม่เข้าใจว่าการตกเป็นเหยื่อนั้นส่งผลต่อจิตใจและชีวิตอย่างไร จึงเกิดการวิพากษ์วิจารณ์หรือ blame the victim ขึ้น แต่เราควรหยุดและตั้งใจรับฟังเรื่องราว พร้อมให้ความเห็นอกเห็นใจแทน นอกจากนี้ การขอให้เผชิญหน้ากับญาติพี่น้องของเหยื่อเพื่อเข้าใจสถานการณ์จริง เป็นแนวคิดที่ชวนให้คิดว่าความรู้สึกของคนใกล้ชิดก็เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้เราเปิดใจมากขึ้น และลดการตัดสินผิดๆ ที่มักเกิดขึ้นในสังคมออนไลน์ สุดท้าย อยากให้ทุกคนค่อยๆ เรียนรู้ ตั้งคำถาม และแชร์ประสบการณ์อย่างสร้างสรรค์ เพื่อให้ผู้ที่ได้รับผลกระทบรู้สึกได้รับการสนับสนุนและเข้าใจจากสังคมรอบข้างจริงๆ