ทุกครั้งที่ผมได้อ่านประโยคที่ว่า “ทนได้ก็ทน ทนไม่ได้ก็ต้องทนต่อไป” มันทำให้ผมนึกถึงหลายครั้งที่ชีวิตเจอเรื่องยากและต้องยอมรับจริงๆ ว่าการทนก็เป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้เราเดินต่อไปได้ แต่บางครั้งการทนก็ไม่ได้แปลว่าเราต้องฝืน หรือไม่ดูแลใจตัวเองเลย จากข้อความที่เห็นในภาพ การรับฟังความทุกข์ของคนอื่นเป็นเรื่องที่เราเข้าใจและทำได้ดี แต่ทำไมเวลาที่ตัวเองเจ็บปวด ถึงไม่ค่อยมีคนถามไถ่ หรือเราเองก็ลืมถามไถ่ใจตัวเอง ว่าต้องการอะไรบ้าง บ่อยครั้งที่เราเลือกประหยัดความรู้สึกตัวเองเพื่อคนอื่น จนบางทีลืมไปว่าชีวิตเราก็สำคัญไม่น้อยไปกว่าคนอื่น ผมเองเคยผ่านจุดที่พยายามทนทุกข์โดยไม่พูดไม่บอกใคร จนเกิดความรู้สึกเหงาและอ่อนล้ามากขึ้น บางทีการทนเองในความหมายที่ถูกต้อง ควรมีการรู้จักปล่อยวาง รู้จักบอกเล่า และขอความช่วยเหลือบ้าง เพื่อไม่ให้ความเจ็บปวดนั้นสะสมและกลายเป็นปัญหาสุขภาพจิตในระยะยาว การดูแลใจตัวเองก็เหมือนกับการเติมพลังให้กับร่างกาย เราควรหาวิธีผ่อนคลาย พักผ่อน และพูดคุยได้อย่างสบายใจ เพื่อให้ใจเราเติบโตและมีความแข็งแรงมากขึ้น การไม่ทนเพียงลำพังแต่ขอความช่วยเหลือก็เป็นอีกหนึ่งทางเลือกที่ดี สุดท้ายนี้ ผมอยากให้ทุกคนได้ทบทวนตัวเองบ่อยๆ ว่าเรากำลังทนเพื่ออะไร และเราทำเพื่อตัวเองบ้างแล้วหรือยัง บางทีการทนได้หรือทนไม่ได้ ไม่ได้สำคัญเท่ากับการรู้จักดูแลใจและชีวิตตัวเองอย่างสมดุล