เพราะลูกแม่ถึงอยากอยู่ต่อ!!
บทเรียนชีวิต Ep.1 จุดเริ่มต้นของความเปลี่ยนแปลง
ความที่เป็นแม่ดูแลแต่ลูกมาหลายปีอยากเริ่มดูแลตัวเอง..
ช่วงปีที่แล้วปอนไปโยคะ 🧘♀️
แต่ทำบางท่าไม่ได้เนื่องจากเวียนหัวบ่อยครูโยคะเลยแนะนำให้ไปบริจาคโลหิต🩸💉
➡️หลังบริจาคโลหิตก็จะไม่ค่อยเวียนหัว
(คิดเอาเอง)ว่าน่าจะเลือดข้นหนืด ปอนก็เลยตั้งใจจะบริจาคเรื่อยๆ ซึ่งก็เป็นครั้งที่ 3 ล่ะ
พอใกล้สิ้นปีที่แล้ว ปอนก็ไปบริจาคโลหิตอีกครั้งที่ 4
🚫แต่สิ่งที่ปอนทำผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ คือ
ทานข้าวน้อย ก่อนไปก็รีบซักผ้าและรู้สึกเหนื่อย(เล็กน้อย)
ทำให้วันนั้นปอนเป็นลม เข้าใจความหมายของคำว่าอาการของคน "ใกล้ตุย"เป็นยังไง‼️คิดถึงลูกขึ้นมาทันที
ไม่ขอลงรายละเอียดเยอะ เพราะมันสะเทือนใจมาก💔
***ยังคิดว่าการบริจาคโลหิตเป็นสิ่งที่ดีมาก
ตอนนี้อาจจะยังเข็ดกับเหตุการณ์วันนั้นอยู่
แต่ก็ยังอยากบริจาคโลหิตอีกถ้าวันที่ใจพร้อมกว่านี้***
นำมาสู่การเปลี่ยนแปลง ตลอดปี 2568
เริ่มต้นจากความคิดว่าปอนไม่อยากป่วยอยากอยู่กับลูกนานๆ ก็เลย....
💙ออกกำลังกาย อาทิตย์ละ 2 ครั้ง
💜ลดน้ำหวานจากอาทิตย์ละ 3-4 แก้ว
มาเป็นอาทิตย์ละ 1-2 แก้ว
💚ลดอาหารที่มีโซเดียมสูง แปรรูป
💛เลี่ยงการดื่มน้ำเย็น ดื่มน้ำอุณหภูมิห้อง
ทำให้นน.ปอนลดจาก 55 ลงมาที่ 50
รู้สึกว่าการเผาผลาญเริ่มโอเคขึ้น💖
✅️ช่วงกลางปี ไปตรวจสุขภาพก็ผ่านฉลุย!!!
จนมาถึงจุดผิดพลาดครั้งที่ 2 ปอนเริ่มเวียนหัว😅
(ไม่หนักเท่ารอบที่แล้ว) ก็มาสังเกตที่ความดัน
ปอนวัดความดันปกติ แต่ค่อนไปทางต่ำ⚠️
อาจมาจากการลดโซเดียมที่มากไป(คิดเอาเอง)
ทำให้ปอนกลับมาทานอาหารปกติ อาการเลยหาย....🥰
เรื่องนี้ทำให้รู้ว่า"การดูแลตัวเองก็ต้องปรับให้เข้ากับร่างกายเราด้วย" 😘
**โพสนี้..ปอนแค่อยากบอกต่อสิ่งที่ทำแล้วเวิร์ค/ไม่เวิร์ค ที่เจอกับตัวเองเท่านั้น**
และขอให้เป็นเพียงบันทึกความทรงจำของแม่คนนึง
ep.2 ปอนจะเล่าเรื่องความเปลี่ยนแปลงทางใจ💔ค่ะ
โห่ 🥺