วิธีรับมือกับตัวเองในวันที่รู้สึกว่างป่าว?🧘🏻♀️
อยู่ยังไง? เฟิร์นเคยเป็นคนนึงอยู่ในช่วงที่รู้สึกว่างเปล่ามาก สิ่งที่เคยทำแล้วมีความสุขก็ไม่มีอีกแล้วแต่เฟิร์นรู้ตัวเองว่าเป็นคนชอบเห็น
•คนเยอะๆ
•รถเยอะๆ
•ตึกเยอะๆ
เพราะรู้สึกว่าเหมือนเป็นสัญญาณบอกว่าโลกยังหมุนอยู่ แม้ตัวเฟิร์นเองอาจจะหยุดเดินไปบ้าง ก็เลยพาตัวเองออกไปเจออะไรแบบนั้น
ทริคที่เฟิร์นทำคือเฟิร์นจะไม่รีบหายหมายถึง ถ้าเศร้าก็อยู่กับความรู้สึกนั้นไปก่อนไม่ต้องรีบให้ตัวเองแฮปปี้ แต่ก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองจมลึกไปกับมัน ซึ่งยากมากแต่ก็ฝึกมาเรื่อยๆ พอดีขึ้นนิดนึงถ้าอยากออกไปนู่นไปนี่ก็ออกไปได้เลยเช่นไปคาเฟ่ที่ชอบ อ่านหนังสือ เขียนไดอารี่ อาจจะยังไม่ได้ดีขึ้น100% แต่เราจะเริ่มปรับโฟกัสได้บ้าง
หรือถ้าใครมีวิธีไหนที่ฮีลใจตัวเองกันบ้าง มาแชร์กันได้นะคะ🥰
ในวันที่รู้สึกว่างเปล่าหรือเหมือนไม่มีแรงจูงใจ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการยอมรับความรู้สึกนั้นโดยไม่ตัดสินตัวเอง หลายครั้งเราพยายามรีบหนีความทุกข์ หรือบังคับตัวเองให้ต้องรู้สึกดีทันที แต่จริงๆ แล้วการให้เวลากับตัวเองเป็นสิ่งที่จำเป็นเพื่อเยียวยาใจ ผมเคยผ่านช่วงที่รู้สึกเหมือนชีวิตหยุดนิ่ง ความรู้สึกว่างเปล่าทำให้ไม่อยากทำอะไรเลย แต่การพาตัวเองออกไปอยู่ท่ามกลางผู้คน บรรยากาศที่มีชีวิตชีวา เช่น ร้านกาแฟ หรือสวนสาธารณะ ช่วยให้รู้สึกว่าโลกยังหมุนไป และเรายังเป็นส่วนหนึ่งของมัน การได้มองเห็นผู้คน หรือตึกสูงที่เคยชอบ ก็เหมือนได้พลังบวกเล็กๆ ที่เติมขึ้นมา อีกสิ่งหนึ่งที่ช่วยได้คือการเขียนไดอารี่บันทึกความรู้สึกของตัวเอง การปล่อยให้ตัวเองได้ระบายความรู้สึกลงไปบนกระดาษ ช่วยให้ระบายความเครียดและเห็นมุมมองภายในใจชัดขึ้น รวมทั้งการอ่านหนังสือที่ชอบ จะทำให้เราได้พักสมองและเปิดพื้นที่ให้ความคิดใหม่ๆ เข้ามาในใจ สำคัญคือไม่ต้องรีบเปลี่ยนความรู้สึกให้ดีขึ้นทันที เพราะบางครั้งการเผชิญหน้ากับความเศร้าเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการเยียวยา ความพยายามที่จะบังคับให้ตัวเองต้องแฮปปี้ตลอดเวลา อาจทำให้ความรู้สึกหนักหน่วงและเครียดมากขึ้นได้ สุดท้าย การดูแลตัวเองในวันที่รู้สึกว่างเปล่า ไม่จำเป็นต้องทำสิ่งยิ่งใหญ่ แต่เป็นเรื่องของการให้อภัยตัวเองและให้เวลากับความรู้สึกนั้นอย่างใจเย็น เพื่อค้นพบทางผ่านที่ทำให้กลับมามีชีวิตชีวาได้อย่างแท้จริง
