เคยยอมเป็นเบ๊ เพราะอยากมีเพื่อน 🥹

อ่านแล้วนึกถึงตัวเองเลยค่ะ 😭 แต่พี่เป็นเบ๊ตั้งแต่ อนุบาล ยันป.6เลย เพราะอยากมีเพื่อนแล้วก็กลัวว่าเพื่อนจะไม่ยอมรับ ถ้าย้อนเวลากลับไปจะไม่ยอมเลย พี่ไม่เคยมีความสุขเลยที่ได้ไปโรงเรียน ตอนอนุบาลพี่ต้องตามใจเพื่อนคนนึง เขาเหมือนเป็นหัวหน้ากลุ่มทุกคนต้องตามใจเขา เช่น เราห้ามนั่งเก้าอี้สีชมพู มีเขาคนเดียวที่นั่งได้ จริงๆเราชอบสีชมพูนะ แต่ต้องยอมนั่งเก้าอี้สีฟ้าแทน ใครๆถามก็จะติดบอกว่าไม่ชอบสีชมพู จนแม่พี่คิดว่าพี่เป็นทอม เวลาโรงเรียนแจกนมเปรี้ยวให้ พี่ต้องยกรสที่เขาชอบให้เขากินแทน ต้องยอมกินอีกรสทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ชอบเหมือนกัน ต้องยอมโดนมันหยิกแขน หยิกขา ต้องยอมโดนมันพาเพื่อนในกลุ่มคนอื่น มายืนโป้งเรา มาพูดว่าจะเลิกคบเราเป็นเพื่อนที่ละคน คิดละเจ็บใจเนอะ ทั้งๆที่ก็มีเพื่อนกลุ่มอื่นมาชวนพี่ไปเล่นด้วย แต่พี่ก็ไม่ชอบไป เพราะกลัวเพื่อนคนนี้โกรธ นี่แค่อนุบาลนะ จนได้แยกกับเพื่อนคนนี้ตอนขึ้น ป.4 คิดว่าจะรอดละ ได้เพื่อนกลุ่มใหม่ ที่เหมือนเดิมเปะ เหอะๆๆๆ พ่อนางเป็นตำรวจ นางชอบซื้อพวกปากกาดินสอ มาแจกเพื่อนๆในห้อง แลกกับการที่ทุกคนต้องยอมตามใจนาง ส่วนพี่ก็โดนหนักหน่อยเพราะเป็นเพื่อนในกลุ่มเลย เวลานางโกรธนางก็จะขู่ว่าจะเอาของทุกอย่างที่ให้พี่คืน ร้ายกว่านั้นคือ เวลาที่แม่พี่ซื้ออะไรใหม่ให้ มันจะเอาขอพี่ไป ละเอาของเก่ามันมาให้พี่ใช้แทน พี่ต้องโกหกแม่ทุกครั้งเวลาแม่ถามว่า กล่องดินสออันใหม่หายไปไหน พี่ต้องบอกว่าลืมไว้โรงเรียน ไม่กล้าบอกความจริงกับแม่ จนเพื่อนบางคนในกลุ่มชิง เอาปากกาเคมีมีขีดของใช้ตัวเองให้เก่าก่อนเลย เพื่อที่จะได้ไม่โดนนางแย่งของไปใช้ จนขึ้นมัธยมถึงได้แยกห้องกันเรียน แต่กลับมาเจออีเพื่อนเวรคนนั้นตอนอนุบาลอีก แต่ตอนนั้นพี่ก็ไม่ยอมมันแล้วเหมือนกัน ส่วนเพื่อนที่เขาเป็นลูกตำรวจ เขาก็มาขอโทษพี่ตอนจะจบมอ3 ซึ่งก็ให้อภัยกันไป ยาวหน่อย แต่อ่านโพสน้องแล้วพี่เข้าใจมากๆๆๆ

เราก็เคยเป็นค่ะ ก็นะ ประสบการณ์ครั้งนึงในมหาลัย ก็เรายินยอมเอง อยากให้เพื่อนยอมรับ แต่พอถึงจุดนึงก็รู้ตัวว่า ไม่จำเป็นเลย เราทนอยู่ได้แปปเดียว เพราะ เริ่มใช้ เริ่มฝาก เริ่มให้จองที่ มันไม่ใช่อะ เราเลยตัดสินใจ ถอยค่ะ เพื่อนที่ดีต้องไม่กดหัวฉันเช่นกัน เรายอมอยู่คนเดียวดีกว่าเจออะไรแบบนั้น ซึ่งผลออกมาดีเกินคาด และไม่เสียใจเลยที่ทำ ย้อนกลับไปได้จะทำให้ไวกว่านี้