หลังดู “ด้วงกับเธอ EP.12” (Final) จบ เราเป็นอาการเดียวกับในรูปเลยคือ “1 วันหลังดู…ร่างกายปฏิเสธความจริง” แบบมันยังไม่ยอมรับว่ามันจบแล้วจริงๆ พอซีรีส์ที่ตามมานานๆ ปิดฉาก มันจะมีความว่างแปลกๆ เหมือนยังรอให้เปิดตอนใหม่อยู่ตลอด สิ่งที่ทำให้เราไม่โอเคที่สุดคือฟีลลิ่งของ “ตอนจบ” ที่มันชัดมากว่าต้องปล่อยมือ แต่คนดูอย่างเรายังอยากเห็นชีวิตตัวละครไปต่ออีกนิด อยากรู้ว่าหลังจากเหตุการณ์ทั้งหมด ความสัมพันธ์มันจะเดินยังไง จะกลับไปคุยกันแบบเดิมได้ไหม หรือจะกลายเป็นความทรงจำที่ดีแต่แตะไม่ได้อีกแล้ว เราเลยลองทำ 3 อย่างเพื่อเยียวยาตัวเอง (เผื่อใครอินเหมือนกัน) 1) ย้อนดูบางซีนที่ชอบแบบไม่ต้องดูทั้งตอน เลือกซีนที่ทำให้ยิ้ม/อบอุ่นที่สุด แล้วดูวนแค่ตรงนั้นพอ เพราะถ้าดูทั้งตอนอาจกลับไปเจ็บซ้ำ แต่ดูซีนโปรดจะช่วยให้จำ “ความสุขระหว่างทาง” มากกว่า “ความเศร้าตอนจบ” 2) จด “คำถามคาใจ” ไว้ก่อน เช่น ตัวละครตัดสินใจแบบนั้นเพราะอะไร มีอะไรที่ไม่ได้พูดกันไหม หรือมีสัญญะเล็กๆ ที่เราพลาดไป การเขียนออกมาจะช่วยให้ความรู้สึกฟุ้งๆ กลายเป็นเรื่องที่จับต้องได้ แล้วค่อยกลับไปหาคำตอบจากการอ่านคอมเมนต์/ทฤษฎีแฟนๆ 3) หาอะไรอ่าน/ดูต่อที่โทนใกล้กัน แต่ไม่เหมือน 100% เพราะถ้าไปหางานที่คล้ายมากๆ เราจะเผลอเอามาเทียบ แล้วจะยิ่งคิดถึงของเดิม ลองเปลี่ยนแนวเล็กน้อย เช่น จากโรแมนติกดราม่าไปเป็นฟีลอบอุ่น/คอมเมดี้ เพื่อให้สมองได้พัก แล้วสำหรับคนที่ยังไม่ดู “ด้วงกับเธอ ep 12” แนะนำให้เตรียมใจก่อนนิดนึง ดูช่วงที่มีเวลาว่าง ไม่ต้องรีบ เพราะหลังดูจบอาจต้องใช้เวลาทำใจกับคำว่า “Final Ep.” จริงๆ ใครดูจบแล้วไม่กลับนิยายได้มั้ย (หรือไม่อยากให้จบ) มาเล่าให้ฟังหน่อยว่าซีนไหนทำให้คุณนิ่งไปเลย และอยากให้มีตอนพิเศษ/ภาคต่อแบบไหน