โค้ชคนที่สาม : ป้า

เวลาคนถามว่า “คำว่าครอบครัว” คืออะไร เรามักนึกถึงพ่อแม่ก่อนเป็นภาพแรก แต่พอโตขึ้นเราจะเริ่มเข้าใจว่า ครอบครัวไม่ได้ถูกกำหนดด้วยนามสกุลอย่างเดียว มันคือ “คนที่เลือกจะอยู่กับเรา” ในวันที่เราไม่ไหว และในวันที่เราไม่รู้จะไปทางไหน สำหรับบางบ้าน บทบาทนี้อาจเป็นของ “ป้า” จริงๆ ป้าบางคนไม่ได้แค่ญาติที่เจอกันตามงานรวมญาติ แต่เป็นเหมือน “โค้ชคนที่สาม” ของชีวิต เป็นคนที่คอยบอกเราว่าเราไม่จำเป็นต้องเก่งตลอดเวลา ไม่จำเป็นต้องแข็งแรงตลอดเวลา และเรามีสิทธิ์พักได้ ฉันชอบคำว่า วิชา: ครอบครัว เพราะมันทำให้คิดว่า ความเป็นครอบครัวไม่ได้เกิดเองทั้งหมด เราเรียนรู้มันได้จากคนรอบตัว จากการกระทำเล็กๆ ที่ต่อกันเป็นความรู้สึกปลอดภัย เช่น ป้าทำกับข้าวเผื่อไว้ ถามว่า “วันนี้เหนื่อยไหม” แบบไม่กดดัน หรือรับฟังโดยไม่รีบตัดสิน บางครั้งป้าอาจเป็นคนแรกที่เชื่อในเรา ตอนที่เรายังไม่กล้าเชื่อในตัวเองเลยด้วยซ้ำ ถ้าคุณกำลังสับสนกับคำว่าครอบครัว ลองสังเกต 3 อย่างนี้ดู (เป็นวิธีที่ฉันใช้กับตัวเอง): 1) คนที่ทำให้เรากลับมาเป็นตัวเองได้โดยไม่ต้องแสดง 2) คนที่อยู่ข้างๆ ในวันฝนโปรย—วันที่ไม่สวยงาม ไม่เป็นระเบียบ และไม่พร้อมให้ใครเห็น 3) คนที่สอนความรักแบบมีขอบเขต คือรักเรา แต่ก็เคารพเรา และถ้าคุณอยากตอบแทน “ป้า” หรือคนที่ทำหน้าที่แบบนั้นในชีวิต ลองเริ่มจากเรื่องง่ายๆ ที่ทำได้จริง เช่น โทรไปถามสารทุกข์สุขดิบ สอบถามความเป็นอยู่แบบตั้งใจ ฟังเรื่องเดิมๆ ของเขาอย่างอดทน หรือพาเขาไปกินข้าวดีๆ สักมื้อ การดูแลกันไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่ แค่สม่ำเสมอก็มีความหมายมากแล้ว สุดท้ายนี้ คำว่าครอบครัวอาจไม่ใช่โครงสร้างที่สมบูรณ์แบบ แต่คือความสัมพันธ์ที่ “อบอุ่นพอให้เราเติบโต” และถ้าในแผนที่ชีวิตของคุณมี “ป้า” อยู่ตรงนั้น นั่นอาจเป็นหนึ่งในคำตอบที่อ่อนโยนที่สุดของคำว่า ครอบครัว