ถ้าพูดถึง “ดอกไม้พื้นบ้าน” ที่กินได้จริงๆ ในบ้านเรา ส่วนมากจะไปอยู่ในเมนูแนวแกง ลวกจิ้ม หรือยำ เพราะดอกไม้หลายชนิดจะมีรสขมนิดๆ หอมๆ หรือมีความฝาดเบาๆ กินกับน้ำพริกแล้วเข้ากันมากค่ะ จากลิสต์ที่เพื่อนๆ แนะนำมา เราอยากเสริมวิธีกินและข้อควรระวังแบบที่เราใช้เวลาเลือกซื้อ/เก็บเอง เผื่อช่วยให้ทำตามได้ง่ายขึ้น ดอกผักกุ่ม: เท่าที่เคยเห็นตามตลาดพื้นบ้านจะขายเป็นช่ออ่อนๆ นิยมเอาไปลวกให้พอสุกแล้วจิ้มน้ำพริก หรือเอาไปแกงส้มก็ได้ ถ้าเป็นดอกแก่เกินไปบางทีจะเหนียว เคี้ยวยาก เลือกแบบดอกยังตูม/อ่อนจะอร่อยกว่า ดอกข่า: กลิ่นจะหอมเฉพาะตัว คล้ายเครื่องต้มยำอ่อนๆ เลยค่ะ บ้านทางใต้บางที่เอาไปแกงกะทิหรือแกงส้ม ช่วยเพิ่มความหอมแบบสมุนไพร เวลาเตรียม ล้างให้สะอาดแล้วเด็ดส่วนก้านแข็งออกหน่อย จะเคี้ยวง่ายขึ้น ดอกสะเดา: อันนี้ขึ้นชื่อเรื่องขม แต่ขมแบบมีเสน่ห์มาก โดยเฉพาะกินคู่ปลาดุกย่าง/กุ้งเผาและน้ำปลาหวาน ถ้าอยากลดความขม ให้ลวกน้ำเดือดเร็วๆ แล้วแช่น้ำเย็นทันที รสจะนุ่มลงค่ะ ดอกกระเจียว: เนื้อกรอบๆ ฉ่ำน้ำ นิยมใส่แกงป่า แกงอ่อม หรือเอามายำก็อร่อย เวลาเลือกซื้อให้ดูสีสด กลีบไม่ช้ำ เพราะดอกช้ำจะมีกลิ่นเขียวแรงขึ้น ดอกกระถิน: หลายคนคุ้นในชุดส้มตำ/น้ำพริก กลิ่นจะหอมเขียวๆ เคี้ยวเพลิน แต่ถ้าใครท้องอืดง่าย แนะนำกินแต่พอดี และเลือกดอกที่สด ไม่เหี่ยว เพราะเหี่ยวแล้วจะฝาดขึ้น ดอกมะขาม (ดอกอ่อน): เราเคยเห็นใส่แกงส้มบางบ้าน หรือเอาไปลวกกินกับน้ำพริก รสจะออกเปรี้ยวอ่อนๆ ถ้าเป็นดอกอ่อนจริงๆ จะนุ่มและไม่ฝาดมาก ดอกช่อมะม่วง และดอกชมพู่มะเหมียว: สองอย่างนี้เป็นแนว “ของพื้นบ้าน” ที่บางพื้นที่คุ้นมาก แต่คนเมืองอาจไม่ค่อยเจอ ถ้าจะลองครั้งแรก แนะนำเริ่มจากปริมาณน้อยๆ ก่อน และถ้าเก็บเองควรมั่นใจชนิดพืชจริงๆ เพื่อความปลอดภัย ทริคเล็กๆ ที่เราใช้เสมอคือ ล้างหลายรอบ แช่น้ำเกลืออ่อนๆ สัก 10–15 นาที แล้วล้างน้ำไหลอีกครั้ง และถ้าจะลวก ให้ใช้น้ำเดือดจัด ลวกสั้นๆ เพื่อคงสีและความกรอบค่ะ ใครมีดอกไม้พื้นบ้านกินได้ตัวไหนเพิ่มเติม หรือมีเมนูอร่อยๆ แนะนำกันได้เลยนะคะ