คนที่แพ้...ต้องไม่ใช่กู #toxic no.1

จากประสบการณ์วิ่งงานขนส่งลักษณะนี้ ผมขอแชร์เรื่องราวที่น่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้ที่กำลังเผชิญกับความเหน็ดเหนื่อยในสายงานเดียวกันครับ งานวิ่งงานยาจกที่ระยะทางประมาณ 70-179 กิโลเมตรนั้น ต้องเจอกับความท้าทายในเรื่องความถี่ของเที่ยววิ่งที่มีมากกว่างานระยะไกล ซึ่งอาจทำให้ผู้ขับรู้สึกเหนื่อยและมีแรงกดดัน แต่ในขณะเดียวกันก็มีโอกาสได้รายได้แบบต่อเนื่องมากขึ้น ทำให้ต้องจัดการพลังงานและสภาพจิตใจอย่างดี ผมเข้าใจดีว่าการคุมค่าใช้จ่ายต่างๆ เช่นค่าน้ำมันและค่าบำรุงรักษารถยนต์เป็นสิ่งสำคัญมาก ซึ่งในบทความนี้ก็ได้กล่าวถึงช่องทางการควบคุมต่างๆ ไว้อย่างละเอียด การบริหารจัดการส่วนต่างรอดิบรอดีจะช่วยเพิ่มผลกำไรให้มากขึ้นในแต่ละเที่ยวงาน แต่ที่สำคัญไม่แพ้กันคือการบริหารความเครียดและทัศนคติที่ไม่ยอมแพ้ แม้จะพบเจออุปสรรคหรือปัญหาในออฟฟิศเล็กๆ หรือกับบุคคลรอบข้างที่อาจทำให้รู้สึกท้อแท้ก็ตาม การมีแนวคิดบวกและความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้จะช่วยให้เราเดินหน้าต่อไปได้อย่างมั่นคง การแบ่งแยกงานตามแพลน เช่น งานชนชั้นกลาง หรือแพลนงานมหารานีก็เป็นสิ่งที่ช่วยให้ผู้ขับรถสามารถวางแผนการทำงานและการพักผ่อนได้ดีขึ้น ตลอดจนเตรียมใจรับมือกับความเหนื่อยล้าที่อาจเกิดขึ้น ท้ายที่สุด ผมอยากจะบอกว่า การมีเป้าหมายอย่างชัดเจน เช่น มีครอบครัว ต้องผ่อนรถ-บ้าน และหนี้สินมากมาย เป็นแรงผลักดันชั้นดีที่ช่วยให้เราไม่ล้มเลิกในยามท้อแท้ ใครที่ทำงานในสายนี้และพบเจอความลำบาก ขอให้จำไว้ว่าวันของเรายังมาไม่สาย และความพยายามจะนำมาซึ่งผลสำเร็จในอนาคตครับ สู้ๆ ไปด้วยกันนะครับทุกคน!