เมื่อฉันอ่านประโยคเรียบง่ายแต่ทรงพลังอย่าง “แล้วก็เป็นฉัน...ที่ยัง” มันทำให้ฉันนึกถึงช่วงเวลาที่เราทุกคนเคยติดอยู่ในความทรงจำเก่าๆ ที่ยังไม่พร้อมจะปล่อยวาง จากประสบการณ์ส่วนตัว ฉันพบว่าการยอมรับความรู้สึกของตัวเองเป็นสิ่งแรกที่ช่วยให้เราเริ่มต้นเดินหน้าต่อไปได้ บางครั้งเราอาจจะยังรู้สึกเจ็บปวดหรือเสียใจ แต่การปล่อยให้ตัวเองได้ซึมซับอารมณ์เหล่านั้นอย่างเต็มที่ก็เป็นการให้เกียรติตัวเองและความรู้สึกเหล่านั้น อีกหนึ่งวิธีที่ช่วยได้คือการพูดคุยกับคนใกล้ชิดหรือเขียนบันทึกความรู้สึกของตัวเองออกมา เพราะมันช่วยให้เราได้วิเคราะห์ว่าอารมณ์เหล่านั้นมีที่มาที่ไปอย่างไร และในที่สุดจะช่วยให้เราเข้าใจตัวเองมากขึ้น นอกจากนี้ การสร้างกิจกรรมใหม่ๆ หรือการหาแรงบันดาลใจจากสิ่งเล็กๆ รอบตัวก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกสดชื่นขึ้นและค่อยๆ ปล่อยวางอดีตไปทีละน้อย ประโยคสั้นๆ นี้จึงเหมือนเป็นการสื่อสารถึงความเป็นมนุษย์ของเรา ที่แม้จะพยายามเต็มที่แค่ไหน แต่ก็ยังมีความรู้สึกด้านในที่ต้องการเวลาและความเข้าใจเพื่อจะผ่านไปได้อย่างแท้จริง