ในยุคที่ทุกคนดูเหมือนจะติดอยู่กับโลกโซเชียล มีเพื่อนมากมายในเฟรนด์ลิสต์และฟอลโลเวอร์เยอะ แต่หลายครั้งก็ยังรู้สึกโดดเดี่ยวแบบที่แอบคิดว่า “ทุกคนหันมาทุกคนมีกูตลอด แต่พอกูหันไปกูไม่เจอใครเลยอ่ะ” ประโยคนี้สะท้อนความรู้สึกของหลายคนได้ดีว่าบางครั้ง จำนวนเพื่อนหรือยอดไลก์ไม่สามารถทดแทนความจริงใจและความใกล้ชิดได้จริง การรับมือกับความรู้สึกนี้ต้องเริ่มจากการยอมรับว่าความสัมพันธ์ออนไลน์กับความสัมพันธ์ในชีวิตจริงแตกต่างกัน เมื่อคนเหล่านั้นที่ดูเหมือนอยู่รอบตัวเราแท้จริงแล้วอาจไม่ได้ใส่ใจหรือพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างในชีวิตประจำวันจริงๆ ดังนั้นควรให้ความสำคัญกับคนที่เราไว้ใจและสนิทด้วยมากกว่า รวมถึงการเปิดใจหาคนใหม่ๆ ที่แชร์ความรู้สึกเดียวกันเพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่แท้จริง อีกหนึ่งวิธีคือการตั้งขอบเขตและจัดการกับสื่อโซเชียลให้เป็นประโยชน์ อาจเลือกที่จะไม่ตามติดทุกเรื่องราวของคนอื่นมากเกินไป เพื่อไม่ให้ความกังวลหรือความเหงาครอบงำจิตใจ การแบ่งเวลาจากหน้าจอมาใช้กับกิจกรรมที่ชอบหรือทำให้ใจสงบก็ช่วยปลอบประโลมใจได้ดีเช่นกัน ประสบการณ์นี้ยังเตือนให้เราตระหนักว่า การเชื่อมต่อในโลกออนไลน์ไม่ใช่สิ่งเดียวที่เติมเต็มความรู้สึกได้ การมีช่วงเวลาที่ได้อยู่กับตัวเอง ได้คิดทบทวนเรื่องราวและเติบโตทางใจเป็นสิ่งสำคัญอย่างมาก จากความเหงาและความรู้สึกไม่ถูกมองเห็นในบางครั้ง อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการรู้จักรักและดูแลตัวเองอย่างแท้จริง