ถ้าคุณกำลังเจอ “คนไม่รู้จักพอ” จะเป็นแฟน เพื่อน ที่ทำงาน หรือคนในครอบครัว เราอยากบอกว่าอาการเหนื่อยล้า/หมดแรงที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่ความอ่อนแอเลย มันคือสัญญาณว่าคุณกำลัง “เทจนตัวคุณเองแห้งเหือด” เหมือนประโยคที่ว่าเติมน้ำลงในแก้วที่ก้นรั่ว ต่อให้เทความดีแค่ไหน แก้วใบนั้นก็ไม่มีวันเต็ม จากประสบการณ์ส่วนตัว ช่วงหนึ่งเราพยายามทำทุกอย่างให้คน ๆ หนึ่งพอใจ ช่วยงาน รับฟังปัญหา ยอมเลื่อนความต้องการของตัวเองไว้ทีหลัง แต่สิ่งที่ได้กลับมาเป็นการเรียกร้องเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และคำพูดทำนองว่า “แค่นี้เองทำไม่ได้เหรอ” ตอนนั้นเพิ่งเข้าใจว่า บางคนไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือ เขาต้องการ “พื้นที่” ให้ตัวเองเป็นฝ่ายได้ตลอดเวลา สิ่งที่ช่วยได้จริงมีอยู่ไม่กี่ข้อ แต่ทำสม่ำเสมอแล้วชีวิตเบาขึ้นมาก 1) เช็กให้ชัดว่าเรากำลังให้ “เพราะรัก” หรือ “เพราะกลัว” ถ้าคุณให้เพราะกลัวถูกไม่รัก กลัวโดนทิ้ง กลัวโดนด่า นั่นมักจะพาไปสู่การยอมเกินขอบเขต และยิ่งทำให้เขาเคยตัวกับการขอ 2) ตั้งขอบเขตเป็นประโยคสั้น ๆ (ไม่ต้องอธิบายยาว) เช่น “วันนี้เราไม่สะดวกจริง ๆ” “เราช่วยได้แค่นี้นะ” “เรื่องนี้ขอไม่รับไว้” คนไม่รู้จักพอบางประเภทจะชอบบีบให้เราอธิบาย เพราะยิ่งอธิบายยิ่งมีช่องให้เขาต่อรอง 3) ดูการกระทำหลังจากเราปฏิเสธ คนที่รักและเคารพคุณ จะรับฟังแม้เขาไม่ถูกใจ แต่คนที่เห็นคุณเป็นทรัพยากร จะงอน ลงโทษด้วยความเงียบ หรือทำให้คุณรู้สึกผิด นี่เป็นตัวชี้วัดชัดมากว่าแก้วใบนั้น “ก้นรั่ว” แค่ไหน 4) สร้างกติกาการให้แบบไม่ทำร้ายตัวเอง ลองกำหนดงบเวลา/งบพลังใจ เช่น ช่วยได้สัปดาห์ละ 1 ครั้ง หรือช่วยเฉพาะเรื่องที่ไม่กระทบงาน/สุขภาพ ถ้าเกินนี้คือหยุด ไม่ใช่เพราะใจร้าย แต่เพื่อเหลือความดีและความสุขไว้หล่อเลี้ยงหัวใจตัวเองบ้าง สุดท้าย อยากย้ำว่า “หยุดเถอะไม่ใช่เพื่อเขา แต่เพื่อคุณ” การถอยออกมาจากคนไม่รู้จักพอ ไม่ได้แปลว่าคุณเลวลง แปลว่าคุณกำลังเลือกเติมใจตัวเองให้เต็มก่อน และเมื่อใจคุณเต็ม คุณจะให้กับคนที่เห็นค่าได้อย่างสบายใจกว่าเดิม