ประสบการณ์ส่วนตัวผมพบว่าเมื่อใดที่เรากลัวความเจ็บปวดจากความรักที่ผ่านมา มักเลือกที่จะปิดกั้นตัวเองไม่ให้เปิดรับความรู้สึกใหม่ๆ ถึงแม้ความกลัวนั้นจะมาจากอดีตที่ทำให้เราเจ็บปวดจริงๆ แต่การปิดกั้นเช่นนี้ก็เหมือนกับการปิดประตูที่นำไปสู่ความสุขอีกหลายรูปแบบไปด้วย จากคำกล่าวที่ว่า “การปิดกั้นตัวเองจากความเจ็บปวดคือการปิดกั้นตัวเองจากความสุขด้วยเช่นกัน” นั้น ทำให้ผมหยุดคิดอย่างจริงจังว่า แท้จริงแล้วเรามีสิทธิ์เลือกที่จะรักและรักตัวเองอย่างแท้จริงมากน้อยเพียงใด ผมลองเริ่มจากการรักตัวเองก่อน ด้วยการให้เวลาเข้าใจและยอมรับความรู้สึกของตัวเอง ทั้งความเจ็บปวด ความกลัว และความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ เมื่อลองเปิดใจรับสิ่งเหล่านี้อย่างซื่อสัตย์ ก็ทำให้ผมพร้อมที่จะเรียนรู้และเติบโตจากความผิดหวังที่ผ่านมา จากนั้น เมื่อเรามีความรักในตัวเองที่มั่นคงขึ้น สิ่งที่ตามมาคือการเปิดรับความรักจากผู้อื่นอย่างเต็มใจโดยไม่กลัวที่จะถูกทำร้ายอีก หรืออย่างน้อยก็เรียนรู้ที่จะรักษาหัวใจของตัวเองได้ดีขึ้น ดังนั้นแทนที่จะปิดกั้นตัวเอง ลองเปิดใจให้กว้างขึ้น เริ่มต้นที่การรักตัวเองให้เป็นก่อน แล้วความรักที่ยั่งยืนจะตามมาเองอย่างธรรมชาติ