จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยเผชิญกับช่วงเวลาที่รู้สึกว่าตนเองถูกละเลยเพราะพยายามใจดีกับคนรอบข้างมากเกินไป จนลืมไปว่าตัวเองก็ต้องการความรักและความใส่ใจเหมือนกัน ผมจึงเริ่มเรียนรู้ที่จะรักตัวเองอย่างจริงจัง ไม่ใช่หมายความว่าให้เห็นแก่ตัว แต่การเซฟใจตัวเองก่อนนั้นสำคัญมาก เพราะเมื่อใจเราแข็งแรง มันจะช่วยทำให้เรามีพลังในการให้และรักผู้อื่นได้อย่างเต็มที่และสมดุลมากขึ้น การเข้าใจว่า "การรักตัวเองกับความเห็นแก่ตัวไม่เหมือนกัน" ช่วยให้ผมตั้งขอบเขตในการใช้ชีวิตและเลือกที่จะใจดีกับตัวเองก่อนเสมอ ทั้งนี้ก็เพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดที่อาจเกิดขึ้นในสังคมที่ไม่ได้ใจดี 100% ในบางครั้งการเห็นแก่ตัวในมุมที่เหมาะสม เช่น การปฏิเสธสิ่งที่ทำให้เราเหนื่อยหรือเสียใจ ถือเป็นการดูแลตัวเองอย่างมีสติ เป็นการฮีลใจให้กลับมาพร้อมสำหรับความท้าทายต่อไป ผมแนะนำว่าทุกคนควรฝึกถามตัวเองเสมอว่า เราให้ความสำคัญกับตัวเองเพียงพอหรือยัง หรือเรากำลังวิ่งตามคนอื่นจนลืมคุณค่าของตัวเองไปหรือเปล่า เพราะการที่เราเป็นคนแรกที่ใจดีกับตัวเอง นั่นจะเป็นก้าวแรกเพื่อชีวิตที่สุขกายสุขใจจริงๆ