จากประสบการณ์ส่วนตัวและการสังเกตคนรอบข้าง ผมพบว่าเวลาที่คนเรารักใครสักคนอย่างเต็มที่จริงๆ มันเหมือนกับว่าพวกเขาทุ่มเททุกอย่าง ทั้งเวลา ความรู้สึก และความหวังเพื่อให้ความสัมพันธ์เดินไปได้ไกล แต่เมื่อถึงจุดที่ความสัมพันธ์ไม่สามารถไปต่อได้ การตัดสินใจตัดใจแบบฉับพลันนั้นกลับกลายเป็นวิธีการป้องกันตัวเองจากความเจ็บปวดที่จะมากกว่า เพราะการเลิกราที่ล่าช้าและยื้อเยื้อบางครั้งทำให้ความรู้สึกบอบช้ำมากขึ้น ในขณะที่คนที่รักเต็มร้อยและรู้สึกว่าความสัมพันธ์นั้นหมดหวัง พวกเขาจะเลือกตัดใจทันที เรียกได้ว่า "ตัดฉับ ไม่กลับไปอีกเลย" เพื่อรักษาศักดิ์ศรีและกำลังใจของตนเอง ซึ่งการทุ่มเทเต็มที่ในการรักนั้น ไม่ได้แปลว่าพวกเขาเล่นๆ หรือไม่จริงจัง แต่ตรงกันข้ามคือความรักแบบนี้แท้จริงแล้วลึกซึ้งและจริงใจมาก แต่เพราะความคาดหวังสูง หากความสัมพันธ์ไปต่อไม่ได้จึงต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาดเพื่อไม่ให้ตัวเองจมอยู่กับความเจ็บปวด สิ่งนี้สอนให้รู้ว่า บางครั้งการรักและการตัดใจไม่ใช่เรื่องที่ขัดแย้งกัน แต่เป็นกลไกของใจที่ช่วยรักษาตัวเองให้รอดจากความเหนื่อยล้าและเจ็บปวดที่ยาวนาน หลายครั้งการตัดใจที่ดูเหมือนไม่รู้สึกอะไร เป็นการปกป้องตัวเองที่ลึกซึ้งและซับซ้อนมากกว่าที่เห็นบนผิว สุดท้ายแล้ว การเข้าใจความรู้สึกของคนที่ตัดใจแบบนี้ จะช่วยให้เรามองคนรอบข้างได้ด้วยความเห็นใจและเข้าใจมากขึ้น ว่าการรักอย่างเต็มที่และการจากลาที่ไม่มีน้ำตา อาจเป็นสัญญาณของความเข้มแข็งทางใจที่แท้จริง