หลายครั้งที่ผมเคยพยายามยื้อคนที่หมดใจเอาไว้ ทั้งที่รู้ดีว่าความสัมพันธ์นั้นคงเดินต่อไปอย่างหนักหน่วงและเจ็บปวดเหมือนกอดต้นกระบองเพชรที่เต็มไปด้วยหนามแหลม ทุกครั้งที่พยายามกอด แน่นอนว่าความเจ็บนั้นไม่ได้เกิดกับอีกฝ่ายแต่เป็นตัวเราเองที่ได้รับบาดแผล ไม่ว่าจะเป็นน้ำตาหรือความรู้สึกเจ็บปวดในใจ สิ่งที่สำคัญคือการยอมรับและเข้าใจว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะอยู่กับเราไปตลอด สิ่งที่ควรทำคือการปล่อยวางอย่างมีสติ เพื่อรักษาจิตใจของตัวเองไปด้วย ผมเรียนรู้จากประสบการณ์ตรงว่า การยื้อไว้เพียงทำให้ความสัมพันธ์แย่ลง และเป็นการทำร้ายใจตัวเองโดยไม่จำเป็น หลายครั้งการปล่อยให้เขาไปอย่างสงบและพร้อมใจนั้นดีกว่าการใช้แรงไปยื้อคนที่หมดใจเพราะถ้าอยู่ต่อไปก็เหนื่อยทั้งสองฝ่าย เหมือนกับคำพูดที่ว่า “ยื้อคนที่หมดใจก็เหมือนกอดต้นกระบองเพชร” ที่ยิ่งกอดก็ยิ่งเจ็บ หากเรายอมปล่อยวาง ก็จะได้โอกาสในการเยียวยาใจ และเปิดรับสิ่งดีๆ ในชีวิตใหม่ๆ ในอนาคต สุดท้ายนี้ ผมอยากฝากทุกคนว่า การรักตัวเองและใส่ใจความรู้สึกของตัวเองนั้นสำคัญที่สุด อย่ายอมทำร้ายตัวเองด้วยการยื้อคนที่พร้อมจะก้าวเดินออกไปจากชีวิตเรา จำไว้ว่า การปล่อยวางบางครั้งคือการให้ความรักที่แท้จริงแก่ตัวเองและคนรอบข้าง