หลายครั้งที่เช้าของฉันเริ่มต้นด้วยความสับสนวุ่นวายในหัว ถึงกับคิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่กันแน่ เพราะระหว่างบทบาทของแม่บ้าน แม่ค้า หรือพยาบาลที่ฉันต้องรับผิดชอบมันช่างแยกสมองไม่ออกจริงๆ ตอนเช้าที่ยังเบลอๆ ทำงานไปด้วยความตั้งใจแต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่รู้จะทำอะไรดี บางครั้งเหมือนเวลามีจำกัดและบทบาทหน้าที่ก็กดดันจนอึดอัด แต่การเป็นพยาบาลตัวน้อยก็มีความหมายและคุณค่าที่ใหญ่อยู่ในนั้นเหมือนกัน สำหรับคนที่กำลังอยู่ในเส้นทางนี้หรือมีความฝันอยากเป็นอย่างฉัน ขอแนะนำว่าความอดทนและความรักที่มีต่อตัวเองและคนไข้จะช่วยให้ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากได้ อย่าลืมพักผ่อนและดูแลตัวเองบ้าง เพื่อให้คุณสามารถมอบความรักและห่วงใยอย่างเต็มที่ต่อการทำงานและผู้ที่คุณดูแล