คุณนายAP. Super Hero ของฉัน

เขียนถึง คุณนายAP.K.คุณแม่ที่ชั้นรักที่สุด คุณนายปากหนักที่รัก💖🫰🏻🫶

วันที่ 4/july/199x เวลา เกือบบ่ายสองมั้ง(จำไม่ได้คุณนายเคยบอกแต่ลืมsorry ค่า) ณ โรงพยาบาลอำเภอเหนือสุดในสยาม สาวน้อย(อี้นิ😀)ได้ลืมตาดูโลก และมีคุณนาย AP.K.เป็นพระมารดา ชั้นเป็นลูกคนแรกของคุณแม่มือใหม่และคุณพ่อป้ายแดง วันที่ทำสูติบัตร จนท.ถามชื่อชั้น ด้วยความที่คุณพ่อชั้นตื่นเต้นกับการเป็นพ่อคนครั้งแรกและพึ่งบอกข่าวดีให้ย่าได้ทราบ พ่อก็เลย พูดชื่อ อำเภอภูมิลำนำที่ย่าอาศัยอยู่ออกไป และ จนท.ก็ได้จารึกชื่อนั้นให้เป็นชื่อชั้นในใบสูติบัตรและได้ใช้ชื่อนั้นมาจวบจนปัจจุบันนี้ 😀 ด้วยความที่คุณนายAP.K.เป็นสายมูตัวแม่ ก็น่าจะคิดชื่อลูกสาวไว้ในหัวแล้วละ พ่อชั้นก็บอกไปว่าลูกสาวชื่อนี้นะ คุณนายก็หัวร้อนเลยค่า ชั้นเกิดวันจันทร์ ไม่ควรมีสระในชื่อ มันจะเป็นกาละกิณี นั้นแหละคะ ตัวอักษรแรกของฉันก็สระเลยจ้า มาทั้งชื่อเล่นและชื่อจริง เริศมั้ยละ คุณนายก็มาถามชั้นตอนโตนะว่าจะเปลี่ยนมั้ย ฉันก็บอกไม่ละ พ่อตั้งใจตั้งให้นิ ภูมิใจ💜💖 มีครั้งหนึ่งสามีภรรยาเพื่อนพ่อสมัยเด็กมาเยี่ยมที่บ้าน แล้วป้าผญ.ก็พูดขึ้นมาว่า “ทำไม่พ่อถึงตั้งชื่อให้ลูกสาวแบบนี้ รู้มั้ยว่ามันแปลว่าวัวเผือกนะ” ชั้นพึ่งรู้ความหมายของชื่อตัวเองก็ตอนนั้นแหละจ้า😅

คุณนายเล่าให้ฉันฟังว่าลูกคนแรก คุณนายอยากให้เป็นผู้ชาย คนที่สองเป็นหญิง ครั้งแรกที่เจอหน้าชั้น คุณนายก็พูดออกมาว่า “นี่หรอลูกกู” ชั้นที่ได้ยินคำนั้นก็จุกอกเลย แบบเค้าไม่อยากให้ชั้นเกิดมาขนาดนั้นเลยหรอ!!! แต่คนที่สอง ก็ได้ลูกชายนะ

ครอบครัวเรามี 6 คนสมัยเด็ก พ่อ แม่ ยาย น้า น้องชาย และชั้น ตอนสมัยเด็กชั้นก็จำไม่ค่อยได้ แต่ส่วนใหญ่ยายจะเลี้ยง พ่อแม่ไปทำงาน แต่ก็อยู่ด้วยกัน ต้องบอกก่อนว่า แม่ฉันขาไม่เท่ากันขาข้างหนึ่งจะสั้นกว่าอีกข้าง ข้างที่ส้นจะใช้ปลายเท้าในการเดินและทรงตัว เพราะอุบัติเหตุตอนคุณนายสมัยเด็กตกจากเขาตอนเอาควายไปกินหญ้า ด้วยสถานะที่บ้านจน ยายเป็นsingle momมีลูก3คนยังเล็ก ทำให้กระดูกขาข้างหนึ่งของคุณนายเคลื่อนขึ้นไปข้างบนพูดไม่ถูก บ้านจนไม่มีปัญญาไปรพ.ในเมือง จึงต้องพึ่งหมอเป่าชาวบ้าน คุณนายเล่าว่าคุณนายเจ็บทรมานมากจะตาย ร้องไห้เสียงดังมาก หมอเป่าเขาจะดึงขาให้กลับมาเท่ากัน แต่มันต้องดึงหลายครั้งตามขั้นตอนเขา แต่คุณนายเจ็บมาก ยายก็ใจไม่เเข็งพอ หัวอกคนเป็นแม่อ่าเน๊าะ ใครจะทนเห็นลูกเจ็บแทบขาดใจได้ละเน๊าะ ยายก็เลยบอกให้หมอเป่าพอแล้วไม่ทำแล้ว รักษาตามอาการจนหายปวด ขาคุณนายก็ไม่เท่ากันนับแต่นั้นมาตอนเด็กฉันและน้องชายมักจะโดนล้อเป็นประจำว่ามีแม่ขาแค๊ะ!!! ฉันก็ด่ากลับ ไล่ต่อยพวกปากเสีย นอกจากฉันจะโดนเพื่อนล้อแล้ว คุณนายก็โดนคนในหมู่บ้านตั้งเป็นฉายาด้วยนะ เพราะชื่อคุณนายไปช้ำกะชื่อคนในหมู่บ้าน ชั้นเคยถามแม่ บอกไม่รู้สึกโกรธหรอ คุณนายว่าแรกๆก็โกรธหลังๆมาก็ชินแล้ว มันคือความจริง ยิ้มรับมันด้วยความภูมิใจ บ้านเราไม่ได้มีฐานะดีอะไร แต่แม่พ่อก็เลี้ยงเรามาอย่างดี ให้มี เหมือนลูกคนอื่นเขา เท่าที่ฉันจำความได้ คุณนายเป็นคนดิ้นรนทุกอย่างเพื่อให้ฉันกับน้องได้เรียนได้มีอย่างคนอื่นเขา พ่อก็มีหน้าที่หาเงิน คุณนายจบแค่ป.6แต่วาดรูป ลายมือสวยมากนะ เลขก็เก่ง สอนการบ้านถูกหมดเลย เก่งมาก บริหารเงิน หาเงินเก่งมาก คุณนายจะตื่นแต่เช้าทำอาหาร แต่งตัวใก้ฉันกับน้องและพาชั้นกับน้องไปส่งที่โรงเรียนจากนั้นก็ไปรับจ้างทำทุกอย่างที่ได้เงิน เย็นไปรับกลับจากโรงเรียน เท่าที่จำความได้คุณนายเป็นคนทำทุกอย่างจริงๆนะให้ฉันกับน้องได้เรียน ประถม ม.ต้น ม.ปลาย งานกิจกรรมของโรงเรียน ประชัม ผปก.เข้าร่วมหมด ไม่ให้ลูกได้น้อยใจเลย โคตรเก่ง ตอนประถมฉันกับน้องเรียนโรงเรียนเดียวกัน ม.ต้น ม.ปลาย คนละโรงเรียน ชั้นกะน้องห่างกัน5ปี ละโรงเรียนชอบมีกิจกรรมและประชุมพร้อมกัน แต่คุณนายก็ไปทันทั้ง2โรง ทำได้ไง!!โคตรสุดยอด 👍 ตอนอายุชั้น18จบม.6 สถานะการเงินของบ้านเริ่มขัดสน วัยที่จะต้องเข้ามหาลัย ชั้นก็คุยเรื่องนี้กับที่บ้าน ด้วยความที่พวกท่านก็จบแค่ประถมอ่าเนาะก็ไม่รู้ว่าการเข้ามหาลัยมันสำคัญยังไง อยู่บ้านนอกด้วย ห่างจากตัวเมือง13กิโล ในใจพวกเขาคงคิดว่าส่งถึงม.6ก็พอ พอคุยเรื่องมหาลัย ตอนแรกพวกท่านก็ไม่เข้าใจ และบอกว่าไม่มีเงินส่งหรอก แต่ด้วยความที่ถูกเลี้ยงมาแบบตามใจ (คุณนายตามใจฉันมากนะ ฉันอยากได้อะไรก็ให้หมดแต่ต้องไปทำงานกะแม่นะ ต้องช่วยงานที่บ้านนะ ไปปลูกข้าวโพด เสาวรส ถั่วแขก ใช้ผลการเรียนแลกของที่อยากได้ ตอนเด็กมันก็ไม่ได้คิดว่าทำพวกนี้ลำบากไง คิดแค่ว่าไปทำสิ่งนี้ก็จะได้ของทีาอยากได้ เรียกให้ได้เกรดที่พวกท่านต้องการก็จะได้ของแค่นั้น ละน้องชายก็ใช้ต่อจากฉันทุกอย่างที่มันสามารถใช้ได้ น้องชายจะไม่ค่อยได้ใข้ของใหม่เลย 555) พอได้ยินว่าพวกเขาจะไม่ส่ง รู้สึกโกรธขึ้นมาทันทีเลย (ตอนเด็กอารมณ์ร้ายมากนะ ถ้าโดนขัดใจก็คือยัยเด๋กเปตรดีๆนี้เอง ทำลายข้าวของ กรี๊ด อาละวาด จนทุกคนในบ้านต้องละอาและต้องตามใจ) กลายร่างเป็นเด็กเปรตเลยค่า จนคุณนายไปหาทางออก หาวิธีมาให้ คือกู้ กยศ.ถ้ากู้ผ่านก็ได้เรียน ทางบ้านจะส่งค่าหอ ค่าใช้จ่ายส่วนตัวให้ คุณนายก็หาเงินค่าสมัครสอบต่างๆค่าติว ทุกอย่างให้ จนฉันสอบติดมหาลัย คุณนายดีใจมาก วันที่ต้องไปตรวจสุขภาพเพื่อไปรายงานตัว มันต้องไปตรวจรพ.ในตัวจังหวัด ซึ่งห่างจากบ้านชั่นเกือบ70กว่าโล บ้านจน มีแค่ จักรยาน และมอไซต์ การจะเข้าไปในตัวจังหวัดต้องอาศัยขนส่งสาธารณะ ตอนนั้นมันก็ลำบากอยู่นะ ด้วยความที่อยู่บ้านนอก ไม่เคยเข้าไปในตัวจังหวัด สองแม่ลูกยืนงงในเมืองใหญ่ มันกว้างมากเคว้งคว้างมาก แต่คุณนายก็พาชั้นไปถึงรพ.ได้ โคตรเก่ง แล้วต้องใช้ฉี่ ฉันซึ่งฉี่ไม่ออก วันนั้นไม่รู้เป็นอะไร ดื่มน้ำเยอะมากก็ไม่ออก จนรถมันจะหมดก็ยังฉี่ไม่ออก คุณนายเลยตัดสินใจใช้ฉี่คุณนายแทนฉัน ถ้าไม่ทำแบบนี้ ตกรถแน่ๆ กราบขอบพระคุณนะคะ วันที่รายงานตัวเข้าหอ บ้านชั้นไม่มีรถยนตร์ ต้องแบกสัมภาระนั่งรถเมไปมหาลัย สองแม่ลูก ซึ่งฉันติดมหาลัยต่างจังหวัด เป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่ต้องไปมหาลันแห่งนี้ พอไปถึงก็ต้องนั่งรถเมล์เข้ามอ ต้องไปรายงานตัวที่คณะก่อน ไปจัดการเรื่องซื้อชุด เครื่องแต่งกายก่อนค่อยเข้าหอ แกเอ้ย!!!! รถเมล์ก็จอดตรงอาคารเรียนรวม แล้วคณะชั้นมันต้องขึ้นบันไดพญานาค (ม.ชั้นเรียกแบบนี้)มีขี้นบันไดเยอะมากหยั่งขึ้นพระธาตุ เพื่อไปคณะชั้น แม่เจ้า!!! แค่เห็นขาก็ร้าวแล้ว แค่ตัวเปล่าขาเปี้ยแน่นอน นี่มีสัมภาระอีก คุณนายขาก็ไม่เท่ากันอีก ตอนนั้น ชั้นรู้สึกผิดมากที่พาคุณนายมาลำบากแบบนี้ ขั้นบันไดมันเยอะมาก ขึ้นไปเท่าไหร่ก็ไม่ถึงสักที ฉันถือสัมภาระที่มันมีน้ำหนัก ให้คุณนายขึ้นไปแต่ตัว ตอนนั้นชั้นก็จำไม่ได้แล้วว่ามีรั่นพี่มาช่วยมั้ย มันเหนื่อยมากเลยนะ คุณนายก็พยายามพูดให้กำลังใจตลอดทางเลยเพื่อให้พวกเราไปถึงยอด หน้าคุณนายไม่มีแสดงว่าเหนื่อยเลย หน้าคุณนายยิ้มให้ฉันตลอกที่หันไปหา😀✌️คุณนายโคตรเก่งเลย(พิมไปน้ำตาก็ไหล)ตอนนั้นฉันคิดเลยว่าจะไม่ทำให้คุณนายต้องผิดหวัง พอไปถึงยอดใช่ปะ ก็ต้องเดินต่อไปอีกประมาณ1กิโลมั้งถ้าจำไม่ผิดถึงจะไปถึงคณะ แต่คุณนายก็สู้มาก กว่าจะทำไรเสร็จเรื่องรายงานตัวเป็นนิสิตมันก็กินเวลานานมาก ถึงเวลาเข้าหอ ต้องเดินขึ้นบันไดอีก เพราะชั้นอยู่ชั้น5 รู้สึกผิดจริงๆนะตอนนั้นที่พาคุณนายมากลำบาก เราไม่เคยมามหาลัยแห่งนี้อ่าเนาะ นึกออกปะ ไม่คิดว่าจะต้องลำบากขนาดนี้ นึกว่าจะมีอะไรที่มันอำนวยความสะดวกได้มากกว่านี้ นึกออกปะ!! พอไปถึงละมันไม่ใช่ แต่คุณนายก็สู้ ชั้นนิถอดใจแล้ว ไม่อยากเรียนที่นี่แล้ว คือมันทำให้คุณนายต้องลำบากมาก แต่คุณนายก็ให้กำลังใจฉันเสมอ พอไปถึงห้องที่ชั้นอยู่ ห้องหนึ่งอยู่กัน4คน แต่คณะฉันกะนิติรายงานตัวเข้าหอก่อน ดังนั้นก็มีอยู่2คน คุณนายก็พักจนหายเหนื่อย แต่ชั้นก็แอบเห็นคุณนายนวดขาขางที่ยาวกว่าเป็นพักๆ ฉันแอบน้ำตาไหล มันต้องปวดมากแน่ๆ😭ฉันก็จะเข้าไปนวดให้ แต่คุณนายบอกว่าไม่เป็นแค่ปวดนิดหน่อย แล้วแกก็ลุกขึ้นไปจัดโน้นจัดนี้ให้ฉัน ฉันบอกว่านั่งพักเกอะเดี่ยวทำเอง แกก็ไม่หยุด แกบอกให้ฉันพัก เดี่ยวแม่จัดให้เอง ไม่ต้องยุ่ง มืออีกข้างก็คอยนวดขาตลอด 😭😭ฉันก็ไปช่วยกันจัด ทุกอย่างเรียบร้อยหมด หอในเขาไม่ให้คนนอกข้างด้วยรึเปล่าฉันก็ไม่แน่ใจ ฉันอยากให้คุณนายค้างกะฉันก่อน พน.เช้าค่อยกลับ แกร!!!ตลอดทั้งวันมันเหนื่อยมากนะ ใช้พลังงานเยอะมาก แต่คุณนายก็บอกว่า ไม่เป็นไร แม่จะกลับแล้ว แม่ไม่ปวดขาเลย แล้วก็เอาเงินสดให้ฉัน ฉันจะไปส่งก็ไม่ให้ฉันไป แกร!!!คิดดูดิ ตอนที่คุณนายบอกว่า กลับละนะ ดูแลตัวเองดีๆนะ อยู่ให้ได้นะ อยู่คนเดียวให้ได้นะ (ฉันไม่เคยนอนคนเดียวเลย ด้วยความที่ครอบครัวใหญ่แต่มีแค่3ห้อง ฉันนอนกะคุณนายตลอด) นั้นเป็นครั้งแรกที่ต้องจากครอบครัวและนอนคนเดียว ต่อมน้ำตาแตกเลย เป็นห่วงคุณนายมากกลัวจะเป็นอะไรไป โทรหาคุยด้วยตลอดจนถึงบ้านปลอดภัยดี ฉันก็ต้้งใจเรียนเท่าที่จะทำได้ เกรดออกมาก็ไม่ทำให้ผิดหวัง พยายามไม่ให้หลุด กยศ. เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง ตอนปี2หรือ3นี้แหละที่มันเกิดอะไรขึ้นกะกยศ.ของฉันนี้แหละเหมือนเกิดข้อผิดพลาดหรืออะไรฉันก็ไม่แน่ใจ ทำให้ปีนั้นฉันไม่ได้กู้กยศ. ฉันมารู้ตัวมันก็เลยช่วงลงทะเบียนเรียนไปแล้ว กลายเป็นต้องมีค่าปรับถ้าลงทะเบียนช้า นั้นแปลว่าถ้าฉันอยากเรีบนต่อฉันต้องลงทะเบียนใหม่และจ่ายค่าเทอมพร้อมค่าปรับ ตอนนั้นถ้าจำไม่ผิดวันละ500มั้ง ซึ่งมันเลยมาเป็นอาทิตย์แล้ว ฉันก็โทรร้องไห้ไปปรึกษาคุณนายทคุณนายก็หายเงินมาให้ฉันได้ลงทะเบียนจนได้ มันเป็นเงินเยอะมาก เยอะมากๆ (ไม่ได้เป็นมหาลัยเอกชนนะเป็นของรัฐในการกำกับดูแลเอง อย่าด่าชั้นนะ) ก็ผ่านไปด้วยดี ไม่เคยตืดเอฟหรือไอเลย แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกกะชีวิตชั้นอีกแล้ว วันที่รับใบทรานสคลิป อยู่ๆมันก็ขึ้นมาว่าชั้นไม่จบจ้า!!555 ขาดศึกษาทั่วไปอีก3หน่วยกิต ได้งานทำแล้ว แม่เจ้า!!! เหมือนฟ้าถล่ม ร้องไห้เลย มันเกิดอะไรขึ้น ตอนนั้นยังไม่มีอะไรเลย ถึงได้ยื่นจบ แต่มาวันนี้กลับมาเป็นแบบนี้ ทุกคนงง อ.ในสาขางง งงกับหมดแต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว ก็ต้องแก้ไขกันไป ทำใจนานมากกว่าจะบอกคุณนาย ในเรื่องการเรียนฉันไม่เคยทำให้ท่านผิดหวังเลยนะ คิดสภาพไม่ออก (คุณนายถ้าได้ด่าจะด่าแรงมากนะ แบบตอนฉันมีแผลตามตัวฉันก็โดนดุ โดนด่า จนทำให้เวลามีแผลเลือดออกไปกล้าให้คุณนายดูเลย แต่ก็มักจะมีเสมอ) พอบอกไป บอกทางมือถือ ไม่กล้าเผชิญหน้า คำแรกที่ คุณนาย พูดออกมาคือ เคิ้ว!!!(เป็นคำอุทานภาษาเหนือ)แค่นั้น ฉันถามว่า รู้สึกผิดหวังในตัวฉันมั้ย แม่ก็ไม่ได่พูดไร ก็ถามว่าต้องทำยังไง ฉันก็อธิบายไป ต้องลงทะเบียนเรียนใหม่ต้องใช้เงินจำนวนหนึ่งซึ่งเยอะอยู่(ซึ่งตอนนั้นมันเลยมาครึ่งเทอมแล้ว)แล้วจะได้รับปริญญาพร้อมเพื่อน คุณนานก็ตอบว่า ได้ ถามกลับว่า โอเครใช่มั้ย!!! ได้ยินคำนั้น เท่านั้นแหละ โฮเลยค่า!!!! 😭😭😭😭 แต่ก็จบมาด้วย 3.06นะค่า รู้สึกโชคดีในความโชคร้ายนะที่ได้ลงวิชาเคมีเครื่องสำอางของคณะเภสัช ทำให้ได้โอกาสไปทำงานโรงงานครีมพักหนึ่ง เพราะวิชานี้เลย ตอนนี้ก็มีงานทำ มีรถยนตร์พาคุณนายไปเที่ยวหลายๆที่ ที่คุณนายอยากไปแล้ว มีเงินพาคุณนายไปทานของอร่อยแล้ว ตอนชอตก็อาจจะขอเงินคุณนายบ้าง555

ถ้าไม่มีคุณนายก็ไม่รู้จะมีวันนี้รึเปล่า คุณนายเก่งมากๆ เก่งที่สุดเลย ผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่โคตรเก่งเลย ในสายตาคนอื่นอาจจะเป็นคนขาไม่เท่ากัน แต่สำหรับชั้นด้วยขา2ข้างของคุณนายทำให้ชั้นมีวันนี้ ถึงจะไม่สำเร็จหรือมีตำแหน่งใหญ่โตเหมือนคนอื่นเขา ไม่มีบ้านหลังใหญ่ แต่สักวันฉันต้องทำมันให้ได้ รักแม่นะคะ รักมากด้วย ให้ได้ทุกอย่างแม้กระทั้งชีวิตก็ให้ได้🫰🏻💖💜🤟🫶

#เรื่องเล่านักศึกษา #เรื่องนี้ต้องเล่า #คุณแม่ #ครอบครัว