何も欲しくないヒーローはミームを取ります。

ถ้าใครกำลังลังเลว่าจะเริ่มอ่าน “กับดักลวงพันธะ หมาป่าซ่อนเขี้ยว” ดีไหม ขอมาเล่าในมุมคนอ่านที่โดนมีมตกแบบเต็ม ๆ เลยค่ะ เรื่องนี้ให้อารมณ์ “เสือดักหน้า หมาป่าดักหลัง” แบบที่อ่านไปก็เดาใจตัวละครไปว่าเอ๊ะ…ตกลงจะหวาน จะกัด จะง้อ หรือจะตีกันก่อน แล้วมันดันเล่าออกมาเป็นจังหวะคอมเมดี้ที่พอดีมาก ทำให้บรรยากาศไม่ได้เครียดจนเกินไป แต่ก็ยังมีความตึง ๆ ของความสัมพันธ์ให้ลุ้นอยู่ตลอด สิ่งที่ชอบที่สุดคือความเป็น “ชักหมาป่าเข้าบ้าน” แบบไม่ต้องพยายามยัดเยียดเลย คือสถานการณ์มันพาไปเองจนคนอ่านแบบเราอยากตะโกนว่า หยุดก่อน! แต่ก็หยุดอ่านไม่ได้ เพราะแต่ละซีนเหมือนตั้งใจมาเพื่อเป็นมีมจริง ๆ โดยเฉพาะภาพจำแนว ๆ “ออกมาซะ แมลงวัน” กับอีกฝ่ายทำหน้าตกใจ “เชี่ยไรเนี่ย?!” คือแค่นึกก็ขำแล้ว ความป่วนมันไม่ได้เกิดจากมุกฝืน ๆ แต่เกิดจากไดนามิกของตัวละครที่ตีกันด้วยคำพูด/ท่าที แล้วพลิกเป็นฉากฮาแบบไม่ทันตั้งตัว อีกอย่างที่ทำให้เรื่องนี้อ่านเพลินคือจังหวะการปะทะคารม เหมือนคนสองคนที่เข้ากันไม่ได้แต่ดันต้องมาอยู่ใกล้กัน แล้วพอมีเหตุให้ต้องร่วมมือหรืออยู่สถานการณ์เดียวกัน ความสัมพันธ์ก็ยิ่ง “อิหยังวะ” เข้าไปอีก ใครชอบนิยายวายที่ไม่เน้นหวานฉ่ำตลอดเวลา แต่ชอบแนวกัดกันแรง ๆ หยอดกันเจ็บ ๆ แล้วค่อย ๆ เห็นมิติของกันและกัน เรื่องนี้ตอบโจทย์มาก สำหรับคนที่จะเริ่มอ่าน แนะนำให้เตรียมใจเรื่องความกวนและความพีคของสถานการณ์ เพราะบางช่วงคือเล่นใหญ่แบบ “ถือ RPG มาคุยกัน” (ในเชิงมีม/ภาพจำ) แต่พออ่านไปเรื่อย ๆ จะเริ่มจับทางได้ว่าแก่นมันคือความสัมพันธ์ที่ทั้งขัดแย้งทั้งดึงดูด ทำให้คนอ่านอินได้ไม่ยาก สรุป: ถ้าคุณหา “กับดักลวงพันธะ หมาป่าซ่อนเขี้ยว” เพราะเห็นคำว่า เสือดักหน้า หมาป่าดักหลัง หรือโดนคำโปรยแนวชักหมาป่าเข้าบ้านมาล่อ บอกเลยว่าเป็นงานที่อ่านแล้วได้ทั้งเสียงหัวเราะและความลุ้นว่าเขาจะลงเอยยังไง ใครชอบนิยายวายสายมีม สายป่วน ควรลองจริง ๆ