ผมเชื่อว่าหลายคนคงเคยเจอคนที่เงียบขรึมจนบางครั้งรู้สึกว่าคนนั้นน่ากลัวหรือควรระวัง แต่ผมกลับคิดว่าไม่ได้เสมอไปนะครับ ความเงียบสำหรับบางคนอาจแค่เป็นการเก็บความคิดหรือความรู้สึกไม่อยากแสดงออกทันที ซึ่งบางทีคนที่พูดมากในช่วงเวลาที่ไม่เงียบ อาจจะเป็นคนที่พยายามสื่อสารหรือสลัดความรู้สึกภายในออกมาแทน ในประสบการณ์ผมเอง เจอคนหลากหลายประเภท บางคนเงียบเพราะอยากฟังและคิดวิเคราะห์เพียงอย่างเดียว แต่บางคนพูดมากก็เพื่อคลายความเครียด หรือบางครั้งก็อาจเป็นการปกป้องตัวเองจากสถานการณ์ที่ทำให้รู้สึกไม่มั่นคง การสื่อสารแบบนี้ทำให้ผมได้เห็นว่าการพูดมากหรือเงียบไม่ได้บอกได้ว่าคนๆ นั้นมีนิสัยแบบไหนแน่ แต่เป็นแค่รูปแบบการแสดงออกด้านอารมณ์และความคิดของเขาในเวลานั้นๆ ดังนั้น การเข้าใจและไม่ตัดสินแค่จากภายนอกว่าคนเงียบขรึมต้องน่ากลัว หรือคนพูดมากจะต้องเป็นคนดีนั้น เป็นเรื่องสำคัญมาก ผมมองว่าความจริงใจและการสังเกตพฤติกรรมอย่างลึกซึ้งในทุกสถานการณ์ต่างหาก ที่จะช่วยให้เราเข้าใจคนรอบข้างได้ดีขึ้นจริง ๆ และทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างกันแน่นแฟ้นขึ้นด้วยครับ