แด่เธอผู้เป็นดั่งดวงตะวันของฉัน

แด่เธอ ผู้เป็นที่รัก

ฉันไม่แน่ใจนักว่าหัวใจดวงนี้

เริ่มต้นหลงรักเธอตั้งแต่เมื่อใด

บางที…อาจเป็นตั้งแต่วินาทีแรก

ที่สายตาของฉันเผลอไปหยุดอยู่ที่เธอ

ราวกับโลกทั้งใบเงียบลงชั่วขณะ

เพื่อให้ฉันได้มองเธอเพียงคนเดียว

ใบหน้าของเธอในวันนั้น

งดงามราวกับแสงแรกของรุ่งอรุณ

แสงอ่อนโยนที่ค่อย ๆ ทอผ่านหัวใจของฉัน

โดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัวเลยว่า

หัวใจดวงหนึ่ง

ได้เริ่มตกหลุมรักเธอไปแล้ว

ในตอนนั้นฉันยังไม่เข้าใจหรอก

ว่าความรู้สึกบางอย่างกำลังเติบโตอยู่ในตัวฉัน

มันค่อย ๆ งอกงาม

เหมือนดอกไม้ที่ผลิบานอยู่ใต้แสงตะวัน

เริ่มจากเพียงการมอง

เริ่มจากเพียงการรับรู้ว่า

บนโลกใบเดียวกันนี้ยังมีเธออยู่

และเพียงเท่านั้น

ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หัวใจของฉันสั่นไหว

ฉันหลงใหลในตัวเธออย่างยากจะอธิบาย

หลงใหลในเสียง

หลงใหลในรอยยิ้ม

หลงใหลในตัวเธอ…ที่เป็นเธอ

จนบางครั้ง

ฉันก็เพียงแค่อยากอยู่ใกล้เธอเท่านั้น

ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร

ไม่จำเป็นต้องให้เธอรับรู้

เพียงได้ยืนอยู่ใกล้ ๆ

ได้หายใจอยู่ในโลกเดียวกันกับเธอ

สำหรับฉัน

มันก็มากพอแล้ว

แต่ดวงตาของเธอคู่นั้น

มันอันตรายเหลือเกิน

หากวันใดฉันไม่ได้มองมันเลย

หัวใจของฉันก็คงเหี่ยวเฉา

ราวกับดอกไม้ที่กำลังขาดแสงตะวัน

แต่หากวันใดฉันได้สบตากับมันอีกครั้ง

เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น

หัวใจของฉันก็อ่อนละลายลงอย่างง่ายดาย

ละลายไปกับความรู้สึกที่ฉันไม่อาจควบคุมได้

หลอมรวมไปกับความรักที่ค่อย ๆ ลึกลงทุกวัน

และบางที

หากวันหนึ่งหัวใจดวงนี้ต้องหลอมละลาย

จนไม่อาจกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก

ฉันก็คงยอมรับมันอย่างเต็มใจ

เพราะต้นเหตุของทุกสิ่ง

ก็คือเธอ

ผู้เป็นที่รักของฉัน

ผู้ที่กลายมาเป็น

ดวงตะวันของหัวใจดวงนี้

โดยที่เธออาจไม่เคยรู้เลย

เย็นวันหนึ่งหลังเลิกเรียน แสงแดดยามบ่ายคล้อยอาบทับลานอาคารเรียนอย่างอ่อนโยน นักเรียนส่วนใหญ่ทยอยกลับบ้าน เหลือเพียงเสียงพูดคุยเบา ๆ กับลมที่พัดผ่านสนาม

จันทร์หอมเดินตรงเข้าไปหาฟ้าครามก่อนจะเอ่ยเรียกเขาเบา ๆ

“พี่ฟ้าครามคะ”

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์เล็กน้อย มือยังคงถือเครื่องไว้ขณะเล่นเกม ดวงตาคมมองไปที่เธอ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างเป็นกันเอง

“อ้าว น้องจันทร์หอมเหรอครับ มีอะไรให้พี่ช่วยหรือเปล่า?”

“พอดีน้องจะให้พี่ไปช่วยยกของตรงนั้นค่ะ… แต่พี่เล่นเกมอยู่ งั้นน้องไม่กวนดีกว่า”

จันทร์หอมพูดจบก็ยิ้มอ่อนให้ ก่อนจะเตรียมหันตัวเดินกลับ

“อ๋อ ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพี่ช่วย”

ฟ้าครามปิดโทรศัพท์ทันที เก็บมันใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามจันทร์หอมไป

ทั้งสองเดินไปด้วยกันไม่กี่นาที จันทร์หอมก็หยุดลง

“นี่ค่ะ กล่องนี้เลย”

เธอชี้ไปที่กล่องใบหนึ่งที่วางอยู่ข้างกำแพง

“โอเคครับ ฮึบ!”

ฟ้าครามก้มลงยกกล่องขึ้นอย่างระมัดระวัง กล้ามแขนเกร็งเล็กน้อยขณะออกแรง

“ไหวไหมคะ”

จันทร์หอมถามด้วยความเป็นห่วง พลางมองเขาอยู่ข้าง ๆ

“พี่ไหวครับ แต่หนักเหมือนกันนะเนี่ย เราเดินนำไปเลยครับ”

ฟ้าครามตอบเรียบ ๆ โดยไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรนัก ก่อนจะเดินตามจันทร์หอมไปพร้อมกล่องในมือ

ไม่นานทั้งสองก็ถึงที่หมาย

“วางไว้ตรงนี้เลยค่ะ ถึงแล้ว”

จันทร์หอมพูดขึ้นก่อนจะหันกลับมายิ้มอ่อนให้เขา

ฟ้าครามไม่ได้พูดอะไร เขาค่อย ๆ วางกล่องลงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองจันทร์หอม แล้วส่งรอยยิ้มบาง ๆ กลับไป

“ขอบคุณนะคะ พี่ฟ้าคราม”

เมื่อสายตาของทั้งสองสบกัน หัวใจของจันทร์หอมก็สั่นไหวขึ้นเล็กน้อย เธอเอ่ยคำขอบคุณออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบแผ่วแต่อ่อนโยน

ฟ้าครามเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“นี่ก็เลิกเรียนแล้ว… ถ้าพี่ชวนจันทร์หอมไปกินข้าวเย็นด้วยกัน จะไปไหมครับ”

เขาพูดขึ้นอย่างเคอะเขิน ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน มือหนึ่งยกขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองเหมือนกำลังกลบความประหม่า

จันทร์หอมชะงักไปเล็กน้อย

“อืม… ได้สิคะ ไม่มีปัญหา”

เธอลังเลเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตกลง พร้อมรอยยิ้มกว้างที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

และในเย็นวันนั้น คำชวนง่าย ๆ ของเขา กลับทำให้โลกทั้งใบของจันทร์หอมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เพราะเธอไม่รู้เลยว่ามื้อเย็นมื้อนั้น จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวบางอย่าง ที่หัวใจของเธอไม่มีวันถอยกลับมาเหมือนเดิมได้อีก

“แค่คุณเข้ามา โลกก็เปลี่ยนไปทั้งหัวใจ”

#แด่เธอผู้เป็นดั่งดวงตะวันของฉัน

#นิยาย #นิยายชายหญิง #นิยายreadawrite